<?xml version='1.0' encoding='UTF-8'?><?xml-stylesheet href="http://www.blogger.com/styles/atom.css" type="text/css"?><feed xmlns='http://www.w3.org/2005/Atom' xmlns:openSearch='http://a9.com/-/spec/opensearchrss/1.0/' xmlns:georss='http://www.georss.org/georss' xmlns:gd='http://schemas.google.com/g/2005' xmlns:thr='http://purl.org/syndication/thread/1.0'><id>tag:blogger.com,1999:blog-7719577471671066101</id><updated>2012-02-16T18:43:24.494-08:00</updated><category term='blog saya'/><category term='the marauders&apos; ficlet'/><category term='friends'/><title type='text'>The Flight</title><subtitle type='html'></subtitle><link rel='http://schemas.google.com/g/2005#feed' type='application/atom+xml' href='http://the-flight.blogspot.com/feeds/posts/default'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7719577471671066101/posts/default?max-results=100'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://the-flight.blogspot.com/'/><link rel='hub' href='http://pubsubhubbub.appspot.com/'/><author><name>rou</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/_fBh-5e2QCuk/S9t6B3P-DcI/AAAAAAAAAKw/qZPg1wrUbkI/S220/ghosts.jpg'/></author><generator version='7.00' uri='http://www.blogger.com'>Blogger</generator><openSearch:totalResults>15</openSearch:totalResults><openSearch:startIndex>1</openSearch:startIndex><openSearch:itemsPerPage>100</openSearch:itemsPerPage><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7719577471671066101.post-924817050053066325</id><published>2008-12-24T05:56:00.000-08:00</published><updated>2008-12-24T06:43:53.024-08:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='blog saya'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='friends'/><title type='text'>the flight to east saxon ^^</title><content type='html'>&lt;span style="font-size:100%;"&gt;&lt;span style="font-family: verdana;"&gt;Selasa pagi. Waktu itu hujan rintik-rintik yang turun sejak subuh dengan cantiknya membuat suasana kampus terasa mirip dengan setting Twilight. Haha, oke, oke, sedikit berlebihan, tapi beneran kok, sudah dikonfirmasi ke semua yang pagi itu datang ke Plasma untuk euh, rencananya sih, mengerjakan pe-er SIA (sudah berapa kali ya singkatan ini disebut di blog saya? ^^ ).&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family: verdana;"&gt;Seperti biasa, pembicaraan akhirnya beralih ke blogging, dan akhirnya sampai ke kepusingan saya tentang wordpress-atau-multiply itu.. Tiba-tiba saja &lt;/span&gt;&lt;a style="font-family: verdana;" href="http://museliem.multiply.com"&gt;Muse&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family: verdana;"&gt; bilang, "Pake blogspot aja, kan bisa diimpor ke multiply..." &lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family: verdana;"&gt;Ah iya!! Kok lupa ya sama fitur yang satu ini! &lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family: verdana;"&gt;Solusi brilian, Muse, thanks ya :). Dengan memilih jalan tengah ini, teman-teman yang nggak punya akun di multiply bisa memberi komen di the-flight dan ngga capek mengikuti saya yang wandering around terus (maaf ya &lt;/span&gt;&lt;a style="font-family: verdana;" href="http://melatiarumsari.wordpress.com"&gt;Mel&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family: verdana;"&gt;, &lt;/span&gt;&lt;a style="font-family: verdana;" href="http://clingakclinguk.com"&gt;Pak Heri&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family: verdana;"&gt; ^^), sedangkan rumah di multiply juga nggak akan kosong begitu saja (hehe, tenang &lt;/span&gt;&lt;a style="font-family: verdana;" href="http://mys4anctuary.multiply.com"&gt;Pak Yudha&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family: verdana;"&gt;, saya Insya Allah ngga pindah..) &lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family: verdana;"&gt;Semoga saya betah ya di sini.. Semoga koneksinya lancar jadi ngga perlu pindah lagi. Capek.. Lagipula sekarang widgetsnya sudah ditambah.. senang deh lihat kotak ungu di sebelah kanan itu ^^ (maaf ya, dari multiply ngga keliatan)&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family: verdana;"&gt;Right then.. Selamat liburan ya teman-teman.. Semoga menyenangkan liburannya..&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7719577471671066101-924817050053066325?l=the-flight.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://the-flight.blogspot.com/feeds/924817050053066325/comments/default' title='Publier les commentaires'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://the-flight.blogspot.com/2008/12/flight-to-east-saxon.html#comment-form' title='0 commentaires'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7719577471671066101/posts/default/924817050053066325'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7719577471671066101/posts/default/924817050053066325'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://the-flight.blogspot.com/2008/12/flight-to-east-saxon.html' title='the flight to east saxon ^^'/><author><name>rou</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/_fBh-5e2QCuk/S9t6B3P-DcI/AAAAAAAAAKw/qZPg1wrUbkI/S220/ghosts.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7719577471671066101.post-859322484021225749</id><published>2008-12-22T21:58:00.000-08:00</published><updated>2008-12-22T22:05:00.054-08:00</updated><title type='text'>Last Minutes-Notes</title><content type='html'>Last minutes before go--no, fly! Yeah, I have to fly because all this mess in this room have to be cleaned up in  less than half an hour.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Finally she had made up her mind and said: "Today, Makcik, we're going home today!"&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Okay okay. Gotta disconnect this and do something.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Feeling a little bit frail. Excited.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Really really really gotta go!&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;-postingan ini nggak penting sama sekali ya hehehe..-&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7719577471671066101-859322484021225749?l=the-flight.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://the-flight.blogspot.com/feeds/859322484021225749/comments/default' title='Publier les commentaires'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://the-flight.blogspot.com/2008/12/last-minutes-notes.html#comment-form' title='0 commentaires'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7719577471671066101/posts/default/859322484021225749'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7719577471671066101/posts/default/859322484021225749'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://the-flight.blogspot.com/2008/12/last-minutes-notes.html' title='Last Minutes-Notes'/><author><name>rou</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/_fBh-5e2QCuk/S9t6B3P-DcI/AAAAAAAAAKw/qZPg1wrUbkI/S220/ghosts.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7719577471671066101.post-790833274823753268</id><published>2008-12-05T08:09:00.000-08:00</published><updated>2008-12-05T08:18:26.432-08:00</updated><title type='text'>That Night, I Remember</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;Spending half an hour blogwalking, terinspirasi juga saya untuk menulis tentang event 28 November itu. Setelah satu tahun empat bulan menunggu (credit to Diah for the accurate calculation ^^ ), akhirnya terbit juga buku terakhir tetralogi Laskar Pelangi—Maryamah Karpov.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;br /&gt;Cerita tentang hujan dan lain-lain, sudah ditulis oleh Holy di diarinya. Jadi, saya tinggal menambahi sedikit saja. This is the story, in Rou’s eyes.&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;br /&gt;Sedikit mengingatkan pada event di Omah Sendok waktu itu, kali ini acara diadakan di halaman samping MP Book Point. Begitu kami mengambil tempat duduk di dekat kolam (saya suka gemericik airnya), alunan suara merdu Norah Jones menyanyikan New York, New York menelusup di sela dinginnya udara sehabis hujan akhir November.  Selama sekitar setengah jam kami menunggu Hirata ssi, dan selama itu kami dihibur oleh lagu-lagu manis Tennesse Waltz dan Englishman in New York yang dibawakan oleh sebuah grup musik akustik. Ini seperti menonton konser musik saja, menyanyikan sepenggal lagu itu dengan ceria. &lt;em&gt;Be yourself, no matter what they say..&lt;/em&gt; Anda tahu lagu itu, kan?&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;br /&gt;Satu hal menggelitik benak saya sampai detik ini. Beberapa hari sebelum acara ini, saya ingat saya membaca sebuah tulisan mengenai lagu ini. Englishman in New York. Maka, saya yang belum pernah mendengar lagu ini sebelumnya, langsung merasa tak asing mendengar judul dan liriknya. Namun saya tak ingat sama sekali di mana, dan kapan saya mengenal lagu ini untuk pertama kalinya. Mungkinkah dalam Tempo edisi bulan September kemarin?&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;br /&gt;Kembali ke halaman samping itu. Akhirnya yang ditunggu datang juga. Masih dengan senyum ramah yang sama. Baret hitam yang sama, jins, dan kali ini t-shirt putih (Sst, saya lebih suka t-shirt hitam yang dikenakannya di Omah Sendok dulu, hehe :) ). &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;br /&gt;Saya sempat diam beberapa detik, memikirkan kata-kata apa yang disampaikannya waktu itu. Tapi tidak, tidak ada yang saya ingat, hahaha.. Yah, kali ini memang sedikit berbeda. Saya memandangnya dari jauh, tanpa kamera di depan saya. Kali ini saya tak harus mengabadikan apapun. Maka saya menikmati sungguh menyanyikan lagu tema film itu, at the top of my lungs, bersama semua orang. &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;br /&gt;Tahukah.. Saat Laskar Pelangi dinyanyikan, entah mengapa saya merasa saat itu semua penggemarnya, mereka yang selalu mengikuti jejaknya sejak awal sampai titik itu, implicitely, memberikan semangat. Akankah ini menjadi suatu momen yang akan terus Hirata ssi ingat? Bahwa dalam suatu titik di kehidupannya, at his highest high but also his lowest low, begitu banyak orang menyampaikan dukungan untuknya. That he wasn’t alone in it. Yes, Cicik, we did sing the song for you.&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;br /&gt;Hanya satu tahun empat bulan sejak malam itu, namun keadaan telah berubah begitu banyak. Waktu itu, Seroja mengalun lembut, suara biola menyelusup di antara gemerisik daun-daun dan lampion yang berayun. Yang ada, bahagia. Kali ini, nada-nada yang sama. Tetapi setiap kalimat terasa lebih dalam. Meninggalkan kesan yang berbeda. &lt;em&gt;It’s not a time to weep. Don’t you believe in love. Don’t you believe in love..&lt;/em&gt;&lt;/div&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;br /&gt;Dan mengetahui apa di balik lagu kesayangan itu, saya tak lagi merasa ragu. Akan kesan yang saya dapat, from behind those eyes, that looked away.&lt;br /&gt;Tak ada lagi sapaan hangat yang ditorehkan bersama namanya. Tapi kesedihan itu menjaga kewarasan saya kali ini (hahaha). Saya senang bisa menyapanya sedikit. &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;br /&gt;Terima kasih untuk teman-teman yang sudah membuat malam itu sangat menyenangkan. Holy, Nina, Muslim ssi, Mas Danang, Koh Udin, Koh Syaiful, Pak Amus, Yudha ssi. Terima kasih untuk tawa dan persahabatan kalian (:&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7719577471671066101-790833274823753268?l=the-flight.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://the-flight.blogspot.com/feeds/790833274823753268/comments/default' title='Publier les commentaires'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://the-flight.blogspot.com/2008/12/that-night-i-remember.html#comment-form' title='2 commentaires'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7719577471671066101/posts/default/790833274823753268'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7719577471671066101/posts/default/790833274823753268'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://the-flight.blogspot.com/2008/12/that-night-i-remember.html' title='That Night, I Remember'/><author><name>rou</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/_fBh-5e2QCuk/S9t6B3P-DcI/AAAAAAAAAKw/qZPg1wrUbkI/S220/ghosts.jpg'/></author><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7719577471671066101.post-1558373336802340404</id><published>2008-10-21T13:40:00.000-07:00</published><updated>2008-11-01T21:09:48.623-07:00</updated><title type='text'>the beginning</title><content type='html'>&lt;a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_fBh-5e2QCuk/SQ0n2N1nNdI/AAAAAAAAAEc/6T8UmS9Yk4o/s1600-h/en.jpg"&gt;&lt;img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 264px; height: 364px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_fBh-5e2QCuk/SQ0n2N1nNdI/AAAAAAAAAEc/6T8UmS9Yk4o/s400/en.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5263907351846925778" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;Pagi ini&lt;br /&gt;kata,&lt;br /&gt;suara,&lt;br /&gt;manusia,&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;semua bergerak dalam kecepatan,&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;dan warna-warna yang melankolis..&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;!-- multiply:no_crosspost --&gt;&lt;p class="multiply:no_crosspost"&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7719577471671066101-1558373336802340404?l=the-flight.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://the-flight.blogspot.com/feeds/1558373336802340404/comments/default' title='Publier les commentaires'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://the-flight.blogspot.com/2008/10/beginning.html#comment-form' title='0 commentaires'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7719577471671066101/posts/default/1558373336802340404'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7719577471671066101/posts/default/1558373336802340404'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://the-flight.blogspot.com/2008/10/beginning.html' title='the beginning'/><author><name>rou</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/_fBh-5e2QCuk/S9t6B3P-DcI/AAAAAAAAAKw/qZPg1wrUbkI/S220/ghosts.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_fBh-5e2QCuk/SQ0n2N1nNdI/AAAAAAAAAEc/6T8UmS9Yk4o/s72-c/en.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7719577471671066101.post-6152726611020657766</id><published>2008-09-04T18:03:00.000-07:00</published><updated>2008-12-22T20:13:09.280-08:00</updated><title type='text'>Summer Song</title><content type='html'>&lt;p style="font-family: verdana;" class="rou"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;In The Name of Allah, The Gracious, The Merciful..&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;That summer, I met him.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;    &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;He was my new classmate. To be honest, he had been invisible for me. I didn’t recall that he had been the one who played rhythmic guitar for our school’s band in a music festival one summer. In a word, I had never realized his existence before we were chosen to be in one group for an English assignment.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;    &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;One day, we promised to meet in library to borrow some books for our assignment. We dealt to meet at &lt;st1:time minute="0" hour="16" st="on"&gt;4 p.m.&lt;/st1:time&gt; &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;    &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;It was such a tiring day! Three hours in laboratory and attending a really boredom Contract Law lecture really squeezed my energy. That was the reason why I fell asleep the minute I put myself on my favorite sofa.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;And my! When I awoke, it was already &lt;st1:time minute="0" hour="17" st="on"&gt;5  p.m.&lt;/st1:time&gt;!&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;That was when I pushed the panic button. I jumped out of my sofa, ran to wash up--I dropped my favorite cologne, broke a vase--and the moment I locked the door of my apartment, my room had become a disaster area.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;I ran as fast as I could to reach the library. Though it’s just in another block, I felt like I had been running across &lt;st1:place st="on"&gt;Sahara&lt;/st1:place&gt; the time I pushed its front door. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;And there he was, standing so coolly near a message board, reading a list of this century’s 100 best authors. He held some books in his arms. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;“Hi,” I said as I came up to him, panting, feeling guilty. He turned around and –guess what!—he smiled.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;span style=""&gt; &lt;/span&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;“I thought you forgot,” he said.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;“No… I just… I dozed off,” I said, a bit nervous. “I’m so, so, sorry.”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;“It’s okay.”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;“So…” I hesitated, taking a deep breath, “I assume you’ve found everything that we need?”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;He showed me the books he had borrowed. “Professor Boffin’s Umbrella, April Fool’s Day, and Operation Mastermind, all by...”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;“L.G. Alexander,” I nodded.&lt;/span&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;"  lang="IN"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;“Yes, and… The Little Prince, by Antoine de Saint Exuper&lt;/span&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;"  lang="IN"&gt;y&lt;/span&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;.” He handed me a small, white book, “I wonder why we should need this one.”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;I took that book in disbelief. “The Little Prince? We don’t need this.” In my heart, I said, ‘I do.’ I had always wanted to read it since I had read an article about it in newspaper, months ago. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;“But it’s here on your list,” he said, handing me a small piece of paper. The one I gave him the day before.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;We read it together. Standing so close to him, I just realized that he is taller than I had always thought before.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;I smiled, and looked up to him. “The Little Prince is one of my reading list this month. Seems like I had added it to our list by mistake, I’m sorry.”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;He nodded, but didn’t say anything. Why! It made me felt uneasy, so I added, “Thanks for borrowing that book… For me.” &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;For me? Did I say ‘For me’? It wasn’t for me, for goodness’s sake!&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;Good. Now he’ll think that I think I’m special for him. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;Hucks!&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;“I thought you’d say something more romantic like… ‘You’ve made my dream come true’.”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;Whatt?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;Couldn’t believe what I heard, I looked up and there he was, with a grin. A twinkle of mischief in his dark eyes. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;I couldn’t find any word to say, so I just smiled shyly, blushing.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: center; line-height: 150%; font-family: verdana;" align="center"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;***&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%; font-family: verdana;"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;“So, what’s your favorite book?” I asked him as we walked along the sidewalk, heading for my apartment. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;Actually, I was just trying to find something to say. And I thought that this was the right subject. I mean… who doesn’t love reading? But… his answer totally caught me off guard. “I don’t like reading.”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;“Oh,” &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;That was all I could say. And the moment after, I realized that it was another mistake. By saying, “Oh,” I had expressed my astonishment, and just like thousand other people in this world who think that reading is a very intellectual, very good, very beneficial hobby, I had just expressed my disapproval of his sentence. Of the fact that he doesn’t like reading.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;But it was not like that at all! Because the second after, I realized how brave he was, to admit that he doesn’t like reading, in the world that forces everyone to love it. And I admire him for this one reason.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;Still, whatever I’d say would not do any good. I assumed it would only lead to another wrong impression, so I kept my admiration inside. If he had been a girl, I would have told him that very moment what I felt, out loud, just like what I always do.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: center; line-height: 150%; font-family: verdana;" align="center"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;***&lt;/span&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="StylerouNotItalic" style="text-align: center; font-family: verdana;" align="center"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;Late that evening, I lay on my sofa, reading the first chapters of ‘The Little Prince.’ The sweet smell of my scented candle fulfilled the air. Faintly I hear a song. Something familiar…&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="font-size:100%;"&gt;&lt;i style=""&gt;&lt;span style="line-height: 150%;"&gt;She is everything and more, the solemn hypnotic&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="font-size:100%;"&gt;&lt;i style=""&gt;&lt;span style="line-height: 150%;"&gt;My dahlia, bathed in possession &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="font-size:100%;"&gt;&lt;i style=""&gt;&lt;span style="line-height: 150%;"&gt;She is home to me&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="font-size:100%;"&gt;&lt;i style=""&gt;&lt;span style="line-height: 150%;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="font-size:100%;"&gt;&lt;i style=""&gt;&lt;span style="line-height: 150%;"&gt;I get nervous, preserve, when I see her,&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="font-size:100%;"&gt;&lt;i style=""&gt;&lt;span style="line-height: 150%;"&gt;It’s worse&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="font-size:100%;"&gt;&lt;i style=""&gt;&lt;span style="line-height: 150%;"&gt;But the stress is astounding&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="font-size:100%;"&gt;&lt;i style=""&gt;&lt;span style="line-height: 150%;"&gt;It’s now or never, she’s coming home,&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="font-size:100%;"&gt;&lt;i style=""&gt;&lt;span style="line-height: 150%;"&gt;Forever…&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="font-size:100%;"&gt;&lt;i style=""&gt;&lt;span style="line-height: 150%;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;I’d entered gate of the desert where The Poor Little Prince asked for a picture of a sheep. I read those sentences, but what ran through my mind was his last sentence. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;My mind went to my older days at home. With my aunts and cousins. Suddenly I remember how I had always been the one who bought books and magazine about airplanes and military, but I had never really read them. What always happened was all of us watching evening news, and suddenly one of my cousin would say, “Hey, I’ve read it before. It’s in your magazine, right, Yuki chan?” &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;I would just look at her with blank mind, saying, “What?”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;And my aunt would say, “How come you always buy those books and magazines, but never read them?”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;And how could I say to everyone that reading is my hobby? &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;Because frankly, I never read books that my friends (and even my crush) always read. I’m so, so choosy. I only read books as long as they are fiction, full of fantasy, dreams, and have something to do with things that I like (World War II, wizardry, and cooking—I mean, food.). See, it’s not so easy to find such books, so when my friends and crush have read ten books; I will only have finished reading one. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;Still, it’s not easy living in a world I’m living. Sometimes I feel so depressed, distressed that I can’t be like other people. Like my friends… but mostly, like my crush. You know, that urge of having as many similarities as possible with the one you love is sometimes killing. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;Oh, girls… Poor girls…&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;Wait! Do all girls feel the same way that I do? &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;I don’t know, but that’s what I always feel.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;Oh, me… Poor me.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;And the belief that ‘if someone doesn’t like reading, he’s definitely not a smart man,’ pushed me even harder. Because if you love reading fictions, yet hate non fictions, you are still in the area of ‘the&lt;/span&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;"  lang="IN"&gt;y&lt;/span&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt; who don’t like reading.’&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="font-size:100%;"&gt;&lt;i style=""&gt;&lt;span style="line-height: 150%;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="font-size:100%;"&gt;&lt;i style=""&gt;&lt;span style="line-height: 150%;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="font-size:100%;"&gt;&lt;i style=""&gt;&lt;span style="line-height: 150%;"&gt;I won’t let this build up inside of me…&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="font-size:100%;"&gt;&lt;i style=""&gt;&lt;span style="line-height: 150%;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;Ever since that moment, every time I light my candle, I will remember him. And the song he played with his guitar that late summer.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="font-size:100%;"&gt;&lt;i style=""&gt;&lt;span style="line-height: 150%;"&gt;She is everything and more, the solemn hypnotic&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="font-size:100%;"&gt;&lt;i style=""&gt;&lt;span style="line-height: 150%;"&gt;My dahlia, bathed in possession &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="font-size:100%;"&gt;&lt;i style=""&gt;&lt;span style="line-height: 150%;"&gt;She is home to me&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="font-size:100%;"&gt;&lt;i style=""&gt;&lt;span style="line-height: 150%;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="font-size:100%;"&gt;&lt;i style=""&gt;&lt;span style="line-height: 150%;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;span style="font-size:100%;"&gt;&lt;span style="font-family: verdana;"&gt;***&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;It was the last day for us. We had come to the final chapter of our assignment; we even had done the revision and all. Tomorrow we’d hand it in. And we, maybe for a long time, would not work as a team again.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;As we strolled along the row of small shop&lt;/span&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;"  lang="IN"&gt;s&lt;/span&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt; (he walked me home), I remembered the times we had spent together that last three weeks. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;I remembered his scruffy hair and sleepy face when he opened the door when I directly ran to his house after knowing that we had chosen the wrong theme. His funny, innocent giggle when he watched a silly anime. The serious expression on his face when he read Professor Boffin’s Umbrella and his sudden laughter when he had come to the amusing part of it. His clear voice, singing his favorite song from time to time. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;“&lt;i style=""&gt;She is everything and more, the solemn hypnotic&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="font-size:100%;"&gt;&lt;i style=""&gt;&lt;span style="line-height: 150%;"&gt;My dahlia, bathed in possession &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="font-size:100%;"&gt;&lt;i style=""&gt;&lt;span style="line-height: 150%;"&gt;She is home to me…&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;“Hey, those cakes look good, don’t they?” he said suddenly.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;I looked up and saw him pointing at the display window of a cake shop. There, like a dream, were all my favorite cakes: Sacher, &lt;st1:place st="on"&gt;Black  Forest&lt;/st1:place&gt;, Mocha Ole, and Tiramisu. All well decorated. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;“Oh,” I exclaimed. In the corner of it, stood still so gracefully my fantasy, my dream, my obsession. A slice of blueberry cheese cake.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;“What is it?”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;“A blueberry cheese cake,” I answered dreamily. Then I looked up, the urge to explain my sudden enthusiasm struck me, “I’ve always wanted to have a slice of blueberry cheese cake since I read &lt;/span&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;"  lang="IN"&gt;about &lt;/span&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;it on a magazine one day, but &lt;/span&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;"  lang="IN"&gt;I &lt;/span&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;never had a chance&lt;/span&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;"  lang="IN"&gt; to&lt;/span&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;.”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;“Well, maybe this is your chance,” smiled Yuichi.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;“I…” I hesitated, &lt;/span&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;"  lang="IN"&gt;feeling&lt;/span&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt; ashamed to admit that I didn’t bring enough money to buy it.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;“Come on in,” he said suddenly, pulling the hem of my sleeve, taking me into the shop. “I myself want to try that Sacher.”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;span style=""&gt;  &lt;/span&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;Five minutes later, I found myself and Yuichi sat down across from each other at the table in the corner of the shop, slowly sipping our Cappuccino. It was almost &lt;st1:time minute="30" hour="9" st="on"&gt;nine thirty&lt;/st1:time&gt;, and maybe we were the last customer. The shop was so quiet and cold. I could hear a faint sound of music, a nice old song, played somewhere.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;“…red roses too, I see them bloom, for me and you…”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;I looked up from my Cappuccino, “What did you say?”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;“Oh, nothing,” he answered, “Just this song. What A Wonderful World. You know it, don’t you?”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;“Oh, that song,” I smiled,”Been trying to catch the words, but I couldn’t make out what. Yeah, I know that song. My Mom loves it.”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;Yuichi smiled, but somehow, I saw a glimpse of sadness came across his dark eyes.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;“What is it, Yuichi?” I asked.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;“What?”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;“You looked a bit sad. Just then.”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;He sipped his Cappuccino, and said jokingly, “Maybe because I have to pay all of these things.”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;“Oh, you offended me…” I said, pretending to be hurt.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;“Hahaha...” he laughed. “I wouldn’t be sad if you promise that next time we come here, it would be your turn to pay the bill.”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;“Oh, sure!” I said determinedly, overjoyed by the chance of meeting him again someday. Here, in this small cake shop.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;“All right,” he smiled. “There, try your blueberry cheese cake.”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;I nodded, and took a small piece of it. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;“How is it?” Yuichi asked, smiling.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;“Hellihious…” I answered. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;“Is it exactly the same?”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;“What?”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;“Its taste and what you’ve imagined before?”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;I laughed. “Yuichi, I’m not sure I can imagine the taste of something!”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;He just smiled. “Another silly question of Yuichi Sakuragi.”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;“The twenty-first,” I said, taking another sip of my Cappuccino.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;“You count them?” Yuichi asked in disbelief.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;“One by one, hahaha…”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;“Then you still remember my first?”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;“No, but I remember that one you asked me after you seemed to be so seriously watching a feature about Nazi in NHK.”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;“What was it?”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;“You asked, ‘What are they saying?’ with that blank expression on your face.”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;“Really?&lt;span style=""&gt;  &lt;/span&gt;Oh, yeah, that one, I remember,” he laughed. “Yes, I was thinking of something else that time…”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;“Hmm.”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;With that, silence fell with a thud. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;The song still playing. I ate my cheese cake slowly, taking a brief look at Yuichi sometimes. That same sadness hadn’t left his dark, sparkling eyes.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;And then he asked, all in sudden, “Do you notice this sweet smell?”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;I took a deep, slow breath, and smiled. I knew it like the back of my hands. “It’s vanilla-scented candle.”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;“Nice smell,” he said.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;“My favorite,” I smiled.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;Another silence. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;And then he said, “Talking of your favorites, I’m glad that I have at least made two of your dreams come true, hahaha…”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana; text-align: justify;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;I nodded, smiling, “Yes, you are right…” Then I added jokingly, “But isn’t it a little bit arrogant?”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;“Well… Maybe it has been an inseparable part of me, Yuki chan,” he answered with a smile.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;Since that night, every time I light my candle, I will remember my first cheese cake, that nice old song, and Yuichi, who had made one of my dreams come true. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;span style=""&gt;  &lt;/span&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;span style=""&gt; &lt;/span&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;span style=""&gt; &lt;/span&gt;&lt;span style=""&gt; &lt;/span&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: center; line-height: 150%; font-family: verdana;" align="center"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="StylerouNotItalic" style="text-align: center; font-family: verdana;" align="center"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="StylerouNotItalic" style="text-align: center; font-family: verdana;" align="center"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;" &gt;&lt;span style=""&gt; &lt;/span&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p style="font-family: verdana;" class="StylerouNotItalic"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:100%;"  lang="IN"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7719577471671066101-6152726611020657766?l=the-flight.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://the-flight.blogspot.com/feeds/6152726611020657766/comments/default' title='Publier les commentaires'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://the-flight.blogspot.com/2008/09/summer-song.html#comment-form' title='5 commentaires'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7719577471671066101/posts/default/6152726611020657766'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7719577471671066101/posts/default/6152726611020657766'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://the-flight.blogspot.com/2008/09/summer-song.html' title='Summer Song'/><author><name>rou</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/_fBh-5e2QCuk/S9t6B3P-DcI/AAAAAAAAAKw/qZPg1wrUbkI/S220/ghosts.jpg'/></author><thr:total>5</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7719577471671066101.post-1517499194234477780</id><published>2007-12-14T19:48:00.000-08:00</published><updated>2007-12-14T20:00:17.009-08:00</updated><title type='text'></title><content type='html'>&lt;div style="text-align: center;"&gt;&lt;span style="font-weight: bold;"&gt;~the Beginning~&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;(from Sirius Black's POV)&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Aku dan Remus berdiri di seberang James dan Lily, membuat ramuan dan mencoba menebak namanya-yang bahkan bisa kujawab tanpa melihat bahan2nya. Aku tak percaya Remus tak tahu, tapi dia-seperti biasa-selalu mengikuti prosedur.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Seperti layaknya aku tak percaya Lily Evans tak jatuh cinta pada James. Dari caranya memandang James, apalagi waktu jari James terluka. Gadis itu hanya mencoba membohongi dirinya sendiri. Tolol...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Aku menghela nafas panjang, pandanganku menerobos ke arah anak-anak Slytherin yang memang sedang sekelas dengan kami, tertuju pada seorang gadis...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Aku tak tahu apa yang menyebabkannya bisa masuk Slytherin, gadis sepolos itu seharusnya ada di Huflepuff atau di Gryffindor, bersamaku...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Tiba-tiba dia menoleh ke arahku, spontan aku kaget. Melihat ekspresiku dia tersenyum--salah satu senyum terindah yang pernah ada di dunia ini, senyum yang selalu ingin kulihat sejak kami masih kecil.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Tiba-tiba orang disebelahnya berkata sinis, "Bagaimana mungkin kau bisa tersenyum pada seorang pengkhianat, Maurent? Seharusnya sudah kau lupakan dulu kalau kau pernah mempunyai sepupu bernama Sirius."&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Maurent cuma memandang Lucius Malfoy dengan ekspresi sedih, di keluargaku mungkin hanya dia yang masih menganggapku ada.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;"Ternyata tak hanya James yang telah terkena imbas kutukan cinta," kata Remus tiba-tiba. Aku langsung memasang ekspresi dingin, dan kembali mengaduk-aduk kuali dengan cepat tanpa menyadari bahwa kualinya telah kosong. Aku memandang Remus dengan ekspresi bingung.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;"Sudah kukumpulkan ke depan," kata Remus yang mukanya merah padam menahan tawa.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div style="text-align: center;"&gt;&lt;span style="font-weight: bold;"&gt;***&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-style: italic; font-weight: bold;"&gt;Rou's note:&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-style: italic;"&gt;Bagian ini adalah sisi lain dari fic dengan judul yang sama, tetapi dari sudut pandang Sirius.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-style: italic;"&gt;Massive thank you for &lt;span style="font-weight: bold;"&gt;Diandra Seman&lt;/span&gt;, who has written this sweet story and post it here ^ ^&lt;br /&gt;Btw, ada bagian yang membuatku tersindir habis-habisan, hahaha..&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7719577471671066101-1517499194234477780?l=the-flight.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://the-flight.blogspot.com/feeds/1517499194234477780/comments/default' title='Publier les commentaires'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://the-flight.blogspot.com/2007/12/beginning-from-sirius-blacks-pov-aku.html#comment-form' title='4 commentaires'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7719577471671066101/posts/default/1517499194234477780'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7719577471671066101/posts/default/1517499194234477780'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://the-flight.blogspot.com/2007/12/beginning-from-sirius-blacks-pov-aku.html' title=''/><author><name>rou</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/_fBh-5e2QCuk/S9t6B3P-DcI/AAAAAAAAAKw/qZPg1wrUbkI/S220/ghosts.jpg'/></author><thr:total>4</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7719577471671066101.post-1259424347092439874</id><published>2007-09-07T02:10:00.000-07:00</published><updated>2007-09-07T02:59:11.350-07:00</updated><title type='text'></title><content type='html'>bee's notes:&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Tulisan di bawah ini (&lt;em&gt;In the Crowd&lt;/em&gt;) ditulis pertengahan 2003, waktu sibuk-sibuknya ujian...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Dan ini cerita pertama yang dengan beraninya kupotong beberapa paragraf awalnya, mengikuti saran dari buku tentang menulis yang dikirimkan Rein untuk hadiah ulang tahunku hampir empat tahun silam. Saran yang bagus ^ ^ , karena membuat ceritanya lebih rasional dan sesuai dengan canon-nya (Harry Potter, tentu saja).&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Much more later,&lt;br /&gt;Ciao.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;special thanks to Ambudaff,&lt;br /&gt;yang sudah menyimpan cerita ini dengan sangat baik dan membuatku dapat memuatnya di sini :) *hugs*&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7719577471671066101-1259424347092439874?l=the-flight.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://the-flight.blogspot.com/feeds/1259424347092439874/comments/default' title='Publier les commentaires'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://the-flight.blogspot.com/2007/09/bees-notes-tulisan-di-bawah-ini-in.html#comment-form' title='2 commentaires'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7719577471671066101/posts/default/1259424347092439874'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7719577471671066101/posts/default/1259424347092439874'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://the-flight.blogspot.com/2007/09/bees-notes-tulisan-di-bawah-ini-in.html' title=''/><author><name>rou</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/_fBh-5e2QCuk/S9t6B3P-DcI/AAAAAAAAAKw/qZPg1wrUbkI/S220/ghosts.jpg'/></author><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7719577471671066101.post-7468378541803516795</id><published>2007-09-07T00:40:00.000-07:00</published><updated>2007-09-07T01:16:18.073-07:00</updated><title type='text'>In the Crowd</title><content type='html'>Bus Ksatria berhenti mendadak. Aku mengangkat kepala. Ah, daerah ini. Tak heran busnya berhenti.Jalanan berbatu di depan Lembaga Penelitian Astronomi memang hampir selalu macet. Semua Bus Ksatria melewati tempat ini, dan daerah ini memang termasuk yang tersibuk. Apalagi setelah dibukanya &lt;em&gt;Yellow Pumpkins&lt;/em&gt; -- kafe penyihir, dan &lt;em&gt;The Rowan House&lt;/em&gt; -- rumah penginapan sekaligus toko bahan ramuan di ujung jalan.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Bus merangkak di sisi kanan jalan. Tanpa sengaja kualihkan pandangan ke &lt;em&gt;sidewalk&lt;/em&gt;, dan betapa tertegunnya aku melihat sosok yang berjalan di depan pagar batu Lembaga Penelitian. Ya, pasti itu dia. Perawakannya yang kurus-tinggi, rambut cokelatnya yang lurus dan melebihi tengkuk, kacamata berbingkai hitam, serta jubah hitam bersulam benang perak di bagian dada itu tak mungkin lepas dari ingatanku. Aku tak perlu mengeluarkan kacamata dari balik jubah dan memakainya untuk memastikan bahwa itu dirinya. Sosok itu tersimpan dalam jalinan neuronku, begitu rapi hingga sekali pandang saja aku pasti tahu.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Tapi... apa yang ia kerjakan di sini? Berjalan seorang diri dengan ransel di punggung...Apa sepertiku juga, menengok ruang ujian?&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Aku tersenyum. Tak mungkin. Ia sudah lulus ujian masuk Institut Penyihir Salem (yang gagal kumasuki) beberapa bulan silam. Tak mungkin pula ia kembali mengikuti ujian, karena jurusan yang berhasil dimasukinya adalah jurusan terbaik di Salem. Ya, dia memang pandai.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Pandai, berhati lembut, dan dingin.Orang paling dingin yang pernah kutemui di Hogwarts.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Sepertinya ia tak menyadari keberadaanku di dekatnya. Dalam diam, kuikuti langkahnya dengan pandangan, sampai akhirnya punggung berbalut jubah hitam itu menghilang dalam kerumunan orang.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Bus Ksatria menderum keras, kemudian ZAPP!!, sudut kota yang ramai itu digantikan oleh pemandangan hutan yang sejuk dan tenang. Pohon ash yang berderet rapat di kedua sisi jalan menari perlahan ditiup angin. Tak ada suara dalam bus, kecuali deru mesin yang lembut. Kupandangi deretan pohon yang panjang itu. Dan perasaan aneh mulai merayap dalam hatiku.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Apa ini kali terakhir aku melihatnya?&lt;br /&gt;Atau tidak?&lt;br /&gt;Kalau demikian, kapan lagikah?&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Aku tak mengerti mengapa. Tak ada alasan bagiku untuk merasa kehilangan. Toh, dia bukan temanku (maksudku, apa kami layak disebut teman sementara kami tak pernah bertegur sapa sekali pun?).&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Mungkin... memang tak perlu alasan untuk merasa kehilangan. Entahlah..&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Bus Ksatria berhenti. PSeorang pemuda bertopi fez membuka pintu. Tampak sebatang pohon dengan papan kayu berukir &lt;em&gt;'Oak Valley'&lt;/em&gt; tergantung di salah satu dahannya yang rendah.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;"Oak valley, Birmingham," ia tersenyum padaku.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Aku berdiri, merapikan jubah cokelatku dan segera berjalan ke arah pintu. Kuserahkan dua belas sickle perak pada si pemuda sambil mengucapkan terima kasih. Kuletakkan tas di dekat akar pohon itu, dan mundur sedikit. Pintu bus menutup. terdengar suara 'ZAPP!!' dan bus bercat ungu cerah itu menghilang di balik kabut yang turun setelah hujan. Aku mengangkat tas dan melangkah dalam diam. Angin dingin berhembus perlahan, sehelai daun jatuh di atas genangan air tanpa suara.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;If that day you saw me in the crowd,&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;let me tell you one thing:&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;you were not dreaming.&lt;/em&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7719577471671066101-7468378541803516795?l=the-flight.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://the-flight.blogspot.com/feeds/7468378541803516795/comments/default' title='Publier les commentaires'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://the-flight.blogspot.com/2007/09/in-crowd.html#comment-form' title='2 commentaires'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7719577471671066101/posts/default/7468378541803516795'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7719577471671066101/posts/default/7468378541803516795'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://the-flight.blogspot.com/2007/09/in-crowd.html' title='In the Crowd'/><author><name>rou</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/_fBh-5e2QCuk/S9t6B3P-DcI/AAAAAAAAAKw/qZPg1wrUbkI/S220/ghosts.jpg'/></author><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7719577471671066101.post-4426882113253612078</id><published>2007-08-20T19:36:00.000-07:00</published><updated>2007-08-20T19:42:30.298-07:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='the marauders&apos; ficlet'/><title type='text'>The Beginning ~ James Potter &amp; Lily Evans</title><content type='html'>In the Name of Allah, the Most Gracious, the Most Merciful...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Bagian Pertama&lt;br /&gt;Oleh James Potter&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Kami berempat—aku, Sirius, Remus, dan Peter masih cekikikan di bangku kami di belakang kelas, tertawa pada lelucon Sirius tentang boggart dan kentang ketika aku mendengar seseorang berdehem di sebelahku. &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Aku menoleh dan mendapati Lily Evans menatapku tajam. Bola matanya yang hijau terang itu berkilauan.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;“James Potter,” panggilnya. “Kau pasti tidak mendengar apa yang dikatakan Profesor Slughorn.”&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Aku tersinggung juga mendengar tuduhannya itu. Tapi aku diam saja, karena toh tuduhannya itu benar dan beralasan.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;“Dan kau pasti terus memperhatikan James sampai bisa menebak bahwa ia tidak mendengar kata-kata Slughorn,” kata seseorang. Seperti yang sudah kuduga, Sirius-lah yang mengatakannya. Dia paling anti kalah dari cewek. “Aku tahu James memukau, Evans, tapi sebenarnya kau tidak perlu memandangnya terus seperti itu,” tambahnya dengan cengiran lebar. Aku menyikut rusuknya keras.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Sekilas tampaknya Lily juga hendak memukul Sirius, tapi sepertinya ia memilih untuk menahan diri. &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;“Memangnya apa kata Profesor?” Yang bertanya kali ini adalah Remus Lupin. Sudah dua kali ia menengahi pertengkaran Lily dan Sirius. Nampaknya kali ini pun demikian. “Maaf, Lily, tadi kami terlalu asyik bercanda.”&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;“Kita—kau dan aku, James, sekelompok untuk pelajaran kali ini. Sedangkan Remus, kau sekelompok dengan Sirius. Peter Pettigrew, kau dengan Annabelle Hopkins,” jawab Lily. &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Aku bangkit dari tempat duduk. “Oke. Kalau begitu, apa yang harus kita lakukan sekarang?” tanyaku.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;“Slughorn menyuruh setiap kelompok membuat ramuan yang berbeda. Di akhir pelajaran, ia akan meminta kita untuk menebak ramuan apa yang kita buat itu dari bahan-bahan dan ciri-cirinya,” jawab Lily panjang lebar. “Dan sebaiknya kita segera mulai kalau ingin selesai tepat pada waktunya.”&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;“Ah, beruntung sekali kita punya Miss Evans yang brilian ini,” kata Sirius, tersenyum cerah. “Tidak perlu khawatir jika lain kali kita punya lelucon yang bagus. Dia pasti menerangkan apa yang kita lewatkan!”&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;“Jangan harap,” jawab Lily dingin.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Aku membereskan buku-buku dan pena buluku, kemudian berjalan bersama Lily ke salah satu meja di bagian depan untuk mengerjakan tugas kami. Saat itu kudengar Sirius berkata, “Thanks, Evans!” &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Dan anehnya, dari sudut mata kulihat Lily tersenyum geli.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;***&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Bagian Kedua&lt;br /&gt;Oleh Lily Evans&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Menyenangkan juga bekerja dengan James. Tadinya aku sudah berprasangka buruk bahwa dia akan mengacaukan semuanya. Tetapi tidak. Ia cukup terampil menakar bahan-bahan dan ia mau bolak-balik ke meja depan untuk mengambil bahan-bahan ramuan kami. Praktis, yang perlu kulakukan hanyalah membacakan instruksinya dan mengaduk ramuan itu. &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Dari sudut mata kupandangi sosok yang tengah mengupas akar Valerian itu. Rambut hitamnya yang acak-acakan terlihat semakin acak-acakan saja. Dan kacamatanya sedikit berembun terkena uap ramuan. Lucu, dia kelihatan berantakan sekali. Tapi manis! &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;”Aduh!” &lt;br /&gt;PRANG!&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Aku menoleh. Pisau perak James sudah jatuh ke lantai, dan kulihat darah mengucur deras dari jari telunjuk kirinya.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;“James!” ujarku terkejut. “Harusnya kau biarkan aku saja yang mengupas akar Valerian itu… Sini, kemarikan tanganmu.”&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;“Sudah, sudah, tidak apa-apa,” jawab James, mengusapkan darahnya pada bagian samping jubahnya.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;“Kemarikan!” ujarku tegas sambil menarik tangan James.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Sepertinya ia terkejut mendengar kata-kataku barusan. Tetapi ia diam dan menurut, seperti anak kecil.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;“Ferula,” ujarku sambil mengetukkan tongkatku pelan di jari yang luka itu. Perban putih bersih segera menggulung dan menutup rapat luka itu. “Sudah,” kataku. “Tapi nanti minta pada matron untuk mengobatinya, ya. Jangan dibiarkan, nanti bisa infeksi.”&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;“Thanks… Lily,” kata James pelan. &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Aku tersenyum.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;***&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Bagian Terakhir&lt;br /&gt;Oleh James Potter&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;“Lumayan, James,” kata Remus sambil tersenyum. “Dengan sedikit latihan lagi pasti kau bisa melakukannya dengan lebih baik.”&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;“Thanks, Remus,” jawabku, memandangi balutan tak rapi di jari telunjuk kiriku.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Remus baru saja mengajariku mantra untuk membalut luka, sama seperti yang tadi dirapalkan Lily untuk membalut lukaku. Tapi mantraku tidak seberhasil mantra Lily. Aku ingat sekali balutan rapi yang tadi dibuatnya. Beda sekali dengan balutanku, yang penuh dengan benang-benang kasa yang mencuat keluar. &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;“Oke James, aku harus ke perpustakaan sekarang,” kata Remus sambil bangkit dari kursinya. “Aku pergi dulu, ya.”&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Aku mengangguk, dan merebahkan diriku di tempat tidur Remus sementara ia mengambil dua kitab bersampul hitam dari atas meja, lalu keluar.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Aku kembali teringat kejadian siang tadi. Kepanikan Lily dan ketegasannya. Persis seperti Mum waktu aku masih kecil. Waktu jariku teriris saat aku memotong sendiri kue coklat yang ada di dapur. Kue yang sebenarnya tidak boleh dimakan sebelum Grandma dan Grandpa datang…&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Kenapa, ya, ia sepanik itu saat melihat jariku terluka?&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Apa ia memang selalu sebaik itu? Selalu penuh perhatian seperti itu?&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Kukeluarkan perban bernoda darah yang ada di saku jubahku. Perban yang digunakan Lily untuk membalut lukaku. Perban yang diciptakan dengan mantranya.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Aku tersenyum. &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Sudahlah, apapun alasannya, aku senang ia mengkhawatirkanku tadi. Aku senang ia membalut lukaku.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Dan aku senang sekali, hari ini aku sekelompok dengan Lily Evans.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;*fin*&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7719577471671066101-4426882113253612078?l=the-flight.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://the-flight.blogspot.com/feeds/4426882113253612078/comments/default' title='Publier les commentaires'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://the-flight.blogspot.com/2007/08/beginning-james-potter-lily-evans.html#comment-form' title='4 commentaires'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7719577471671066101/posts/default/4426882113253612078'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7719577471671066101/posts/default/4426882113253612078'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://the-flight.blogspot.com/2007/08/beginning-james-potter-lily-evans.html' title='The Beginning ~ James Potter &amp; Lily Evans'/><author><name>rou</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/_fBh-5e2QCuk/S9t6B3P-DcI/AAAAAAAAAKw/qZPg1wrUbkI/S220/ghosts.jpg'/></author><thr:total>4</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7719577471671066101.post-7029127293201499100</id><published>2007-08-20T18:59:00.000-07:00</published><updated>2007-08-20T19:25:48.744-07:00</updated><title type='text'>If</title><content type='html'>In the Name of Allah, the Most Gracious, the Most Merciful...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;I know this is wrong. I realise it. But there’s nothing I can do. No matter how hard I try, I can’t deny my feeling. I’m total stupid. I’m falling for someone I should never be.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;She’s not worth loving. Not by a great, dark wizard, a real Slytherin, like me.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;I can never understand why sometimes life can be so unfounded, absurd, and… painful. Where’s my common sense when I need it most? All of this time, how can I lose my rationality and let my heart control my mind? Foolish!&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Why it should be her?&lt;br /&gt;If only she were not a Gryffindor. If only she were of pure blood. If only she weren’t that white.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;If only she weren’t Lily Evans…&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;***&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;King’s Cross, the Last Year&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;God, why should you create such a lovely thing?&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Maybe I’ll never be able to see her bright green eyes anymore. She’ll never be smiling back at me. The smell of her sweet perfume will not linger in the air that I breathe…&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;You’ve ruined my life. You’ve torn me apart. You’re just my shattered dream. And you’re unforgiven.&lt;br /&gt;I will never be able to forget you.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;“Sev?”&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Now that you’re standing in front of my eyes, I don’t know what to say. &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;***&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Spring, the next year&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;“If someday you want… Another way…”&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;No. It won’t happen. This is my way, and I don’t want another.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;“Just think about it. And if someday you change your mind… Don’t you understand how—“&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;“No, I understand.”&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;I can always understand you. You don’t have to say what’s running through your mind just to make me understand.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;But you know that nothing can change my mind. Not even your pleading green eyes.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;“Think about it all over again, Sev.”&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;“I won’t change my decision.”&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Stop looking at me like that. You know you can’t change me.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;“I only wish that you will find the right way. Your own way. And your own happiness.”&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;The right way? I have found my right way.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;And happiness?&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Should I care about it anymore? After you leave?&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;***&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;The last autumn&lt;br /&gt;ruin of the Potter's house&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;If I had known what the future would bring.&lt;br /&gt;If I had found the right way.&lt;br /&gt;If I had listened to your every word…&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;I shouldn’t have let you go.&lt;br /&gt;I shouldn’t have let him take you away from me.&lt;br /&gt;I should have been the one who protected you.&lt;br /&gt;Who loved you.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;for Severus Snape,&lt;br /&gt;a lover in silence.&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7719577471671066101-7029127293201499100?l=the-flight.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://the-flight.blogspot.com/feeds/7029127293201499100/comments/default' title='Publier les commentaires'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://the-flight.blogspot.com/2007/08/if.html#comment-form' title='0 commentaires'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7719577471671066101/posts/default/7029127293201499100'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7719577471671066101/posts/default/7029127293201499100'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://the-flight.blogspot.com/2007/08/if.html' title='If'/><author><name>rou</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/_fBh-5e2QCuk/S9t6B3P-DcI/AAAAAAAAAKw/qZPg1wrUbkI/S220/ghosts.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7719577471671066101.post-8232729199002642454</id><published>2007-06-05T02:57:00.000-07:00</published><updated>2007-06-05T03:03:31.861-07:00</updated><title type='text'>..</title><content type='html'>feel free to read and leave comments...&lt;br /&gt;now it's easy ^ ^&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;thanks buat Kay yang membuatku tergerak untuk mengedit settingnya...&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7719577471671066101-8232729199002642454?l=the-flight.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://the-flight.blogspot.com/feeds/8232729199002642454/comments/default' title='Publier les commentaires'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://the-flight.blogspot.com/2007/06/blog-post.html#comment-form' title='4 commentaires'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7719577471671066101/posts/default/8232729199002642454'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7719577471671066101/posts/default/8232729199002642454'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://the-flight.blogspot.com/2007/06/blog-post.html' title='..'/><author><name>rou</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/_fBh-5e2QCuk/S9t6B3P-DcI/AAAAAAAAAKw/qZPg1wrUbkI/S220/ghosts.jpg'/></author><thr:total>4</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7719577471671066101.post-6030390270215730610</id><published>2007-04-20T01:57:00.000-07:00</published><updated>2007-04-20T02:27:18.337-07:00</updated><title type='text'>If I Ask To, Would You Forgive?</title><content type='html'>&lt;p class="MsoNormal" style="font-style: italic; text-align: center;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;In the Name of Allah, the Most Gracious, the Most Merciful...&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p class="MsoNormal" style="font-style: italic; text-align: center;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="text-align: center;" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;span style="font-style: italic;"&gt;Bagian Pertama&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Anak laki-laki berambut hitam itu duduk di cabang paling atas Uncle Crooks, pohon oak tua yang tumbuh di depan jendela perpustakaan. Ia bersandar pada batang pohon itu, bersiul pelan sambil mengelap sayap sebuah pesawat kayu kecil merah dengan ujung kemeja kotak-kotak birunya.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;br /&gt; &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:city st="on"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Eugene&lt;/span&gt;&lt;/st1:City&gt;&lt;/st1:place&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt; sialan! umpatku dalam hati. Kalau punya sepupu senakal ini, lebih baik tidak usah saja!&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;“Geene! Turuun!” teriakku. “Kembalikan Rhett Butler-ku!”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Gene tertawa. “Rhett Buttler? Maksudmu pesawat merah ini?”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Wajahku terasa panas. Kali ini &lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:city st="on"&gt;Eugene&lt;/st1:City&gt;&lt;/st1:place&gt; benar-benar keterlaluan. Aku marah sekali. Marah karena dia mengambil pesawat merah kesayanganku begitu saja. Dan marah pada diriku sendiri, yang memberinya alasan untuk menertawaiku.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Aimee bodoh! Kenapa menamai pesawat itu Rhett, hanya karena cat merahnya yang begitu berkilau?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;“Hey, Aimee!” panggil Gene. Aku mendongak. “Wah, wajahmu semerah Rhett Butler!” katanya di sela-sela tawa.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Ugh! Rasanya ingin kutonjok saja wajahnya yang menyebalkan itu!&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;“Gene, dengar!” kataku dengan nada mengancam. “Kembalikan pesawat itu sekarang, atau aku akan…”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;“Sekarang?” &lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:city st="on"&gt;Eugene&lt;/st1:City&gt;&lt;/st1:place&gt; tersenyum jahil. “Oke, kebetulan aku juga ingin melihat seberapa hebat ia bisa terbang.”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Aku tercengang. Gene berdiri di cabang itu, mengangkat Rhett Butler setinggi bahu, dan tanpa mempedulikan teriakan-teriakan panikku (“Jangan, Gene! &lt;i style=""&gt;Please!&lt;/i&gt; &lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:city st="on"&gt;Eugene&lt;/st1:City&gt;&lt;/st1:place&gt;!!”), ia tersenyum dan menerbangkan Rhett Butler, seakan pesawat kayu itu hanyalah pesawat dari kertas lipat yang biasa dibuatnya.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Pesawat kecil itu melayang perlahan, warna merahnya yang berkilau terlihat begitu cerah dilatarbelakangi langit biru musim panas. Hanya sesaat, kemudian pesawat itu mulai oleng, dan cepat serta tak terkendali ia jatuh berputar-putar. Akhirnya pesawat merah itu menghantam tanah dengan suara ‘KRAK!’ yang mengerikan.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Aku segera berlari menuju pesawat itu. Aku tahu apa yang kuharapkan tak mungkin terwujud, tapi aku tetap berharap pesawat itu tidak mengalami kerusakan yang parah.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Aku berlutut di hadapan pesawat itu. Aku tak dapat melihatnya dengan jelas karena air mata sudah mengaburkan pandanganku. Tetapi ada satu hal yang kuketahui dengan pasti. Hatiku hancur bersamaan dengan hancurnya pesawat merah itu.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;“A-aimee?” terdengar suara terbata-bata dari balik punggungku. Suara Gene.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:city st="on"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Eugene&lt;/span&gt;&lt;/st1:City&gt;&lt;/st1:place&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;… Semua ini gara-gara &lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:city st="on"&gt;Eugene&lt;/st1:City&gt;&lt;/st1:place&gt;!!&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Penuh kemarahan aku berdiri dan berbalik menatap wajahnya yang kini tampak pucat dan khawatir. Air mata semakin deras membasahi pipiku.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;“Aimee, a-aku..” &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Gene tak pernah menyelesaikan kalimatnya, karena tiba-tiba saja aku sudah melepas sepatu kananku dan melemparkan sepatu itu ke arahnya kuat-kuat. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;TAKK!!&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Tepat mengenai dahi sebelah kanannya. Darah mengucur deras dari luka yang diakibatkan sepatu itu.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Darah! Darah mengalir menuruni pipinya, membasahi kemeja kotak-kotak birunya… Terus, terus… seakan tanpa akhir.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Aku takut! Takut, takut sekali! Aku tidak berani melihat lagi!&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Kujatuhkan diriku di dekat pesawat merah yang sudah hancur itu.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Gene mati! Mati! Aimee pembunuh!&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Tidak! Tidak! Bukan aku! Itu salah Gene. &lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:city st="on"&gt;Eugene&lt;/st1:City&gt;&lt;/st1:place&gt; yang salah!!&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Aku menelungkup di atas tanah yang basah, memeluk pesawat kecil itu sambil menangis tersedu-sedu.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Bukan aku! Gene yang bersalah!!&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;***&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Kenangan itu kembali terlintas di benakku. Pohon oak tua, senyum &lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:city st="on"&gt;Eugene&lt;/st1:City&gt;&lt;/st1:place&gt;, pesawat, dan darah. Setiap detilnya masih dapat kuingat dengan jelas, meski &lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:city st="on"&gt;lima&lt;/st1:City&gt;&lt;/st1:place&gt; tahun telah berlalu sejak saat itu.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:city st="on"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Lima&lt;/span&gt;&lt;/st1:City&gt;&lt;/st1:place&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt; tahun… dan aku masih mengingatnya dengan jelas, seakan peristiwa itu baru terjadi sore kemarin. &lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:city st="on"&gt;Lima&lt;/st1:City&gt;&lt;/st1:place&gt;, atau sepuluh tahun dari sekarang, apakah aku masih akan mengenang kejadian itu seperti saat ini?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Aku menghela nafas panjang. Tak hanya sepuluh tahun. Mungkin kenangan itu akan kubawa sampai aku mati. Seperti kebencian yang kurasakan terhadap pemuda berseragam militer di sudut ruangan itu. Eugene Francis Miller.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Kupandangi sosok yang tengah menenangkan seorang gadis yang sedang tersedu-sedu itu. Dan aku sedikit tertegun melihatnya mengulurkan sepucuk sapu tangan putih dari balik jas hijau tuanya.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;st1:city st="on"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Eugene&lt;/span&gt;&lt;/st1:City&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt; yang sekarang bukanlah &lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:city st="on"&gt;Eugene&lt;/st1:City&gt;&lt;/st1:place&gt; yang mengelap apapun dengan ujung kemeja kotak-kotaknya. Sepanjang liburan musim panas ini, kuperhatikan ia selalu membawa sepucuk sapu tangan dalam saku celana panjangnya, seperti pemuda-pemuda lain yang tahu bagaimana bersopan santun.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Ia bukan pula anak laki-laki bengal yang selalu membuat orang menangis. Ia adalah seorang pemuda tampan yang baru saja diterima di West Point. Seorang perwira militer.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Aku memalingkan wajah, dan menaiki tangga menuju ke kamarku. Muak rasanya melihat gadis itu terus mencucurkan air mata.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Dia tidak hendak pergi berperang, &lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:state st="on"&gt;kan&lt;/st1:State&gt;&lt;/st1:place&gt;? Dia &lt;st1:state st="on"&gt;kan&lt;/st1:State&gt; tidak menghadapi risiko kematian di &lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:city st="on"&gt;sana&lt;/st1:City&gt;&lt;/st1:place&gt;? Demi Tuhan, dia hanya hendak melanjutkan sekolah!&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;***&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Aku baru saja memasuki ruang makan untuk sarapan ketika tiba-tiba &lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:city st="on"&gt;Eugene&lt;/st1:City&gt;&lt;/st1:place&gt; masuk dengan seragam lengkapnya. Ia menarik kursi, dan duduk di seberang meja. Persis di hadapanku. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Kuhirup decaf-ku perlahan-lahan, sementara nafsu makanku menguap begitu saja.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Gene menuang kopi ke dalam cangkir, dan secara tak terduga, ia memulai pembicaraan.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;“Aku belum memberimu selamat,” katanya ramah. “Fakultas &lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:city st="on"&gt;Hukum di Harvard&lt;/st1:City&gt;, &lt;st1:state st="on"&gt;kan&lt;/st1:State&gt;&lt;/st1:place&gt;? Aimee, itu sungg..”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;“Yale,” potongku tajam. “Fakultas Hukum di Yale.”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Alis Gene yang tebal itu terangkat.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;“Yale?” kata Gene tak percaya. “Kau lulus keduanya dan kau memilih Yale? Kupikir Harvard adalah impianmu sejak kecil.”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Untuk pertama kalinya sejak ia pulang, aku menatap wajahnya. Terlihat olehku bekas luka di dahi kanannya. Hatiku terasa pedih.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Tak sanggup berada di sini lebih lama dengannya, aku berdiri. Sambil memalingkan wajah, aku berkata, “Waktu berlalu, Gene. Banyak hal telah berubah.”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;“Kecuali kebencianmu padaku,” jawab Gene getir.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Aku menoleh, dan tatapannya yang dalam dan menusuk menyambutku. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Aku tersenyum. “Bagus jika kau mengerti.”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;***&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Kukayuh sepedaku kuat-kuat melintasi jalan yang membelah ladang bunga matahari milik Uncle Shep. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:city st="on"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Eugene&lt;/span&gt;&lt;/st1:City&gt;&lt;/st1:place&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;…&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Menyedihkan, menyedihkan. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Sungguh menyedihkan diriku ini. Hanya dapat meninggalkan kesan yang begitu keliru, begitu salah. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;***&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Kubuka mataku perlahan-lahan. Awalnya semua tampak samar-samar, lalu mulai terlihat jelas jendela kamarku, sinar matahari sore menerobos masuk, membentuk leret-leret panjang yang menyilaukan.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Lalu wajah Mama, menatapku khawatir.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:city st="on"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Ada&lt;/span&gt;&lt;/st1:City&gt;&lt;/st1:place&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt; apa? Kenapa Mama menatapku seperti itu?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;“Aimee? Dahlin’?” panggil Mama lembut.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Tiba-tiba aku teringat. Uncle Crooks. Pesawat. Langit. Darah… &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Darah!! &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;“Mama! &lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:city st="on"&gt;Eugene&lt;/st1:City&gt;&lt;/st1:place&gt;! Bu-bukan Aimee yang salah! Bukan, Ma—” ujarku panik.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Mama memelukku erat. “Tenang, tenang, Sayang...”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;“Tapi Eugene maatiii…” aku langsung menangis lagi.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Mama melepaskan pelukannya, dan menatapku lagi. Anehnya, Mama terlihat sedikit geli.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;“Mati? Tapi Eugene tidak mati, Aimee sayang. Dia sedang makan sup di dapur bersama Hellen.”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Aku melongo. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;“Aimee tidak percaya?” tanya Mama. “Bagaimana kalau Mama panggilkan dia, supaya Aimee percaya?”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;“Tidak, tidak. Aimee ingin melihatnya sendiri,” jawabku sambil turun dari tempat tidur.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Mama membimbingku berjalan ke dapur. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Aku mengintip dari balik tembok, dan di &lt;st1:city st="on"&gt;sana&lt;/st1:City&gt; kulihat &lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:city st="on"&gt;Eugene&lt;/st1:City&gt;&lt;/st1:place&gt;, sedang makan sup dan roti dengan lahapnya. Dahinya diperban. Ia terlihat seperti pangeran dari negeri timur yang memakai sorban di kepalanya.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:city st="on"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Eugene&lt;/span&gt;&lt;/st1:City&gt;&lt;/st1:place&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt; masih hidup.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;“Sekarang Aimee percaya, &lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:state st="on"&gt;kan&lt;/st1:State&gt;&lt;/st1:place&gt;?” tanya Mama lembut.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Percaya? Entahlah… Ini terlalu menakjubkan untuk menjadi kenyataan.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;***&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Mungkin ada sesuatu yang salah dengan otakku, aku tidak mengerti. Tapi selama berminggu-minggu setelah itu, aku hidup dengan keyakinan bahwa &lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:city st="on"&gt;Eugene&lt;/st1:City&gt;&lt;/st1:place&gt; hidup hanya jika aku melihatnya dari jauh. Jika aku menyentuhnya, atau berbicara dengannya, ia akan menghilang begitu saja, ke tempat di mana ia seharusnya berada. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Memang seperti itu keadaannya. Itulah hukuman yang harus kuterima karena aku telah melukainya seperti itu.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Itulah alasan mengapa aku tidak pernah mau menemuinya, dan mendengarnya meminta maaf padaku, seberapapun kerasnya semua orang membujukku. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Sampai hari terakhir &lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:city st="on"&gt;Eugene&lt;/st1:City&gt;&lt;/st1:place&gt; tinggal bersama kami. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Aku mengunci diri di kamar, diam memandangi serpihan-serpihan yang tersisa dari Rhett Butler-ku yang hebat. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Terdengar ketukan di pintu. Aku sudah beranjak dari tempat tidur ketika kudengar suara &lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:city st="on"&gt;Eugene&lt;/st1:City&gt;&lt;/st1:place&gt; dari balik pintu. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;“Aimee? Aimee, boleh aku berbicara denganmu sebentar?” &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Tidak, tidak boleh! &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Aku diam, menutup telinga dengan kedua tanganku.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Tidak boleh!!&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;“… Baiklah jika kau memang tidak ingin berbicara denganku,” kata &lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:city st="on"&gt;Eugene&lt;/st1:City&gt;&lt;/st1:place&gt; lagi. “Aku mengerti jika kau tak dapat memaafkanku. Tapi aku ingin kau tahu bahwa aku sangat menyesali perbuatanku. Maaf…” &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:city st="on"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Ada&lt;/span&gt;&lt;/st1:City&gt;&lt;/st1:place&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt; jeda yang cukup lama. Aku sedikit ragu-ragu.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Aku bukannya tidak mau memaafkanmu…&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;“Selamat tinggal.”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Kemudian terdengar langkah-langkah panjang di koridor, semakin lama semakin pelan dan jauh.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Aku diam. Memandangi Rhett Butler yang sudah hancur.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Aku ingin mengejarnya dan meminta maaf karena telah melukainya.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Tapi bagaimana jika… Jika dia menghilang? Jika ternyata ia benar-benar sudah meninggal?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Tidak, tidak! Pemikiran bodoh macam apa ini? Kalaupun dia harus mati setelah aku bertemu dengannya, paling tidak dia mati setelah tahu bahwa aku tidak marah padanya, aku sudah memaafkannya.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Bahwa aku terlalu sayang padanya untuk tidak memaafkannya.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Aku berlari keluar kamar, menuruni tangga dan terus berlari ke halaman. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Saat itu Buick merah yang membawa &lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:city st="on"&gt;Eugene&lt;/st1:City&gt;&lt;/st1:place&gt; pergi sudah melewati gerbang dan berbelok. Hanya kepulan debu yang tersisa.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Aku berhenti di depan pintu, terengah-engah.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Terlambat. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Benar-benar sudah terlambat.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;***&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;“Helen, sepertinya ovennya sudah panas. Kita masukkan adonannya sekarang?” tanyaku.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;“Mari saya lihat. Ya, Miss Aimee, masukkan saja sekarang. Hati-hati tanganmu, jangan sampai terbakar,” jawab Helen.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Aku memasukkan adonan kue ke dalam oven sambil bersenandung. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Hari ini &lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:city st="on"&gt;Eugene&lt;/st1:City&gt;&lt;/st1:place&gt; akan datang. Setelah &lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:city st="on"&gt;lima&lt;/st1:City&gt;&lt;/st1:place&gt; tahun, akhirnya aku dapat bertemu dengannya. Nanti, aku akan berbaik-baik padanya. Aku akan bersikap ramah. Aku akan meminta maaf padanya karena telah melukainya. Juga atas sikapku yang buruk selama ini.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Jika ia sudah memaafkanku, aku akan membuat kue, lalu mengajaknya ke Spring Creek. Menonton festival api unggun. Ke rumah Uncle Shep dan melihat ladang bunga matahari…&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Terdengar derum mobil melintasi halaman. Aku menoleh, lalu berjalan ke arah jendela. Buick merah. Seorang pria tinggi berseragam militer keluar, diikuti pemuda berambut hitam yang memakai kemeja biru laut. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;“Helen! Itu Eugene dan Paman Arthur!” ujarku senang.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;“Oh, kau benar, Miz Aimee!” pekik Helen senang. “&lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:city st="on"&gt;Sana&lt;/st1:City&gt;&lt;/st1:place&gt;, kau sambutlah mereka, biar saya yang mengeluarkan kuenya jika sudah matang.”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Aku segera berjalan ke pintu depan. Ketika aku tiba, Papa tengah menyalami Paman Arthur dan Mama memeluk &lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:city st="on"&gt;Eugene&lt;/st1:City&gt;&lt;/st1:place&gt;.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;“Kau tinggi sekali sekarang, Nak,” kata Mama. “Dan semakin tampan saja.”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:city st="on"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Eugene&lt;/span&gt;&lt;/st1:City&gt;&lt;/st1:place&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt; tersenyum ramah.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Aku berdiri di samping Papa, menyalami Paman Arthur.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;“Dan siapa gadis cantik ini?” tanya Mama.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Aku menoleh. Gadis cantik?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Baru sekarang kusadari, ada seorang gadis seusiaku berdiri di samping &lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:city st="on"&gt;Eugene&lt;/st1:City&gt;&lt;/st1:place&gt;. Rambutnya ikal, berwarna coklat gelap seperti matanya yang bulat. Ia memakai gaun berenda kuning muda. Dan ia tersenyum manis.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;“Ini Marlene Walker, Aunt Louise,” kata &lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:city st="on"&gt;Eugene&lt;/st1:City&gt;&lt;/st1:place&gt; ramah. “Putri Kolonel Robert Walker…”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Mama menjabat tangan gadis itu dan tersenyum.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;“… Tunangan saya,” &lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:city st="on"&gt;Eugene&lt;/st1:City&gt;&lt;/st1:place&gt; melanjutkan.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;***&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Tidak ada sikap ramah, tidak ada permintaan maaf, tidak ada kue, tidak ada ladang bunga matahari. Tidak ada… apapun.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:city st="on"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Eugene&lt;/span&gt;&lt;/st1:City&gt;&lt;/st1:place&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt; tidak pernah mengerti. Aku marah sekali padanya karena tiba-tiba saja ia pulang dan sudah bertunangan dengan orang lain.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Padahal aku sudah menunggu-nunggunya. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Padahal aku sudah mau memaafkannya.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Padahal aku ingin meminta maaf padanya.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Padahal aku… &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;WAAA!! Darimana jeep itu datang??!&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;“AWAAAS!!”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;“Rem, Private, rem!!”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Oh, I shall die! I shall die!!&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;CKIIIIIT!!! BRAKK!!&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;***&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Pelan-pelan kubuka mataku. Aku masih hidup! Di balik kaca depan jeep yang nyaris menabrakku, dua orang berseragam hijau memandangiku. Yang satu memandangiku khawatir, dan yang lain terlihat sangat kesal.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;“Dasar bodoh!” omel pemuda bertampang kesal itu sambil menyalakan mesin kembali. Ia segera menekan pedal gas dan jeep itu berlalu pergi. Pemuda itu masih mengomel dan mengumpat.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Ya Tuhan… aku masih hidup…&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Aku menghela nafas lega. Rupanya aku sempat menghentikan sepeda di saat-saat terakhir. Masih memegang stang, aku menoleh ke arah jeep yang melaju kencang itu.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Jeep militer. Yang hampir menabrakku tadi tentara. Sama seperti ayah gadis itu. Sama seperti &lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:city st="on"&gt;Eugene&lt;/st1:City&gt;&lt;/st1:place&gt;. Dan Eugene-lah yang membuatku melamun tadi.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Tentara, tentara! Semua tentara menyebalkan!&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;“Tentara sialaaan!!” teriakku kesal, membelah langit musim panas &lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:state st="on"&gt;Louisiana&lt;/st1:State&gt;&lt;/st1:place&gt;.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;***&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Lampu-lampu sudah dinyalakan ketika aku pulang. Kubuka pagar, sambil memandang langit senja berwarna ungu yang dihiasi bintang. Pintu samping sudah ditutup. Pasti Mrs Jackson sudah mengunci pintu itu.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Kutuntun sepedaku melintasi halaman, dan kusandarkan ia pada batang Uncle Crooks. Beberapa ekor kunang-kunang beterbangan di antara daun pohon tua ini. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Kutengadahkan wajah, memandang langit. Bulan keperakan bersinar lembut. Cahayanya tenang, seperti mutiara yang berkilauan.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Aku sudah melangkahkan kaki menuju beranda ketika kusadari ada yang berbeda dengan rumah ini. &lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:city st="on"&gt;Ada&lt;/st1:City&gt;&lt;/st1:place&gt; sesuatu yang berubah dari malam-malam sebelumnya.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Aku berhenti, lalu mundur beberapa langkah. Kupandangi bangunan bercat putih di hadapanku ini lekat-lekat. Atap merahnya, lampu-lampu yang memancarkan sinar dari balik jendela…&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Ah, lampu itu. Ya, lampu itu.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Malam ini jendela paling utara di lantai dua itu terlihat gelap. Lampu di ruangan itu tidak dinyalakan. Karena pemilik kamar itu pergi hari ini. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Ya, hari ini &lt;st1:city st="on"&gt;Eugene&lt;/st1:City&gt; kembali ke &lt;st1:place st="on"&gt;West Point&lt;/st1:place&gt;.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Kupandangi jendela gelap itu. Rasanya aneh, ada satu jendela yang gelap sementara jendela-jendela lain begitu terang. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Mungkin… aku sedikit merasa kehilangan.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Aku menghela nafas panjang. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Sudahlah… Besok aku juga harus pergi. Mungkin kesibukan di kampus akan membuatku melupakan semua ini. Kuharap begitu. Karena jika tidak, hidupku akan berat sekali.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;Kupandang sekali lagi jendela tanpa cahaya itu. Lalu kuteruskan langkah menuju teras. Aku membuka pintu dan tersenyum lebar. Wangi cake vanilla kesukaanku memenuhi udara.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"&gt;***&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7719577471671066101-6030390270215730610?l=the-flight.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://the-flight.blogspot.com/feeds/6030390270215730610/comments/default' title='Publier les commentaires'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://the-flight.blogspot.com/2007/04/if-i-ask-to-would-you-forgive_20.html#comment-form' title='0 commentaires'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7719577471671066101/posts/default/6030390270215730610'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7719577471671066101/posts/default/6030390270215730610'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://the-flight.blogspot.com/2007/04/if-i-ask-to-would-you-forgive_20.html' title='If I Ask To, Would You Forgive?'/><author><name>rou</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/_fBh-5e2QCuk/S9t6B3P-DcI/AAAAAAAAAKw/qZPg1wrUbkI/S220/ghosts.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7719577471671066101.post-6431416513996916652</id><published>2007-04-20T00:14:00.000-07:00</published><updated>2007-06-06T00:57:33.478-07:00</updated><title type='text'>If I Ask To, Would You Forgive?</title><content type='html'>&lt;p class="MsoNormal"  style="text-align: justify; font-style: italic;font-family:arial;"&gt;&lt;span style="font-size:10;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p class="MsoNormal"  style="text-align: center; font-style: italic;font-family:arial;"&gt;&lt;span style="font-size:10;"&gt;&lt;span style="font-weight: bold;"&gt;Bagian Kedua&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p class="MsoNormal"  style="text-align: justify; font-style: italic;font-family:arial;"&gt;&lt;span style="font-size:10;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p class="MsoNormal"  style="text-align: justify; font-style: italic;font-family:arial;"&gt;&lt;span style="font-size:10;"&gt;Dear Aimee, apa kabar? Kuharap kau sehat-sehat saja, seperti kami semua di sini. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal"  style="text-align: justify; font-style: italic;font-family:arial;"&gt;&lt;span style="font-size:10;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal"  style="text-align: justify; font-style: italic;font-family:arial;"&gt;&lt;span style="font-size:10;"&gt;Aimee,&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal"  style="text-align: justify; font-style: italic;font-family:arial;"&gt;&lt;span style="font-size:10;"&gt;Sayang sekali kau tidak ada di sini. Semua orang berkumpul. Nenek, Papa, Mama, David, bahkan Paman Arthur dan Eugene-mu juga datang. Semuanya ikut membantu Richard dan aku memindahkan barang-barang dan menata perabotan. Setelah itu, selama dua hari kami bersenang-senang saja. Makan masakan Nenek yang lezat dan pergi ke Bayou St. Jacques.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal"  style="text-align: justify; font-style: italic;font-family:arial;"&gt;&lt;span style="font-size:10;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal"  style="text-align: justify; font-style: italic;font-family:arial;"&gt;&lt;span style="font-size:10;"&gt;Aimee, &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal"  style="text-align: justify; font-style: italic;font-family:arial;"&gt;&lt;span style="font-size:10;"&gt;Kami menantikan kedatanganmu musim dingin nanti. Kau pasti akan betah tinggal di rumah kami yang baru. &lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:city st="on"&gt;Ada&lt;/st1:city&gt;&lt;/st1:place&gt; ayunan di teras yang pasti kau suka. Sekarang Michael sudah bisa berbicara, kau pasti gemas melihatnya. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal"  style="text-align: justify; font-style: italic;font-family:arial;"&gt;&lt;span style="font-size:10;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal"  style="text-align: justify; font-style: italic;font-family:arial;"&gt;&lt;span style="font-size:10;"&gt;Oh ya, aku hampir lupa. Bulan depan (kira-kira saat &lt;st1:city st="on"&gt;surat&lt;/st1:city&gt; ini sampai padamu), &lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:city st="on"&gt;Eugene&lt;/st1:city&gt;&lt;/st1:place&gt; ditugaskan di Pearl Harbor. Sebenarnya kemarin ia datang untuk berpamitan. Sayang sekali kalian tidak bisa bertemu. Tidak pernah kukira ia akan ditugaskan sejauh itu. Tapi aku bersyukur ia tidak bergabung dengan RAF untuk menjadi pilot pengebom di Eropa. Bagaimanapun juga, itu terlalu berisiko. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal"  style="text-align: justify; font-style: italic;font-family:arial;"&gt;&lt;span style="font-size:10;"&gt;Salam dari semuanya di sini. Mama mengirim biskuit coklat, tapi katanya jangan dihabiskan sendiri kalau tidak ingin terlihat gemuk saat wisuda kelak. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal"  style="text-align: justify; font-style: italic;font-family:arial;"&gt;&lt;span style="font-size:10;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal"  style="text-align: justify; font-style: italic;font-family:arial;"&gt;&lt;span style="font-size:10;"&gt;Miss you so much, dear sister.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal"  style="text-align: justify; font-style: italic;font-family:arial;"&gt;&lt;span style="font-size:10;"&gt;&lt;span style=""&gt; &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;b style=""&gt;&lt;span style="font-size:10;"&gt;XOXOXOX&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;b style=""&gt;&lt;span style=";font-family:Feltpen;font-size:10;"  &gt;&lt;span style="font-style: italic;font-family:arial;" &gt;Diane&lt;/span&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;P.S. Jangan sedih karena tidak bertemu dengannya sebelum ia pergi, karena baru saja Gene menelepon dan katanya Desember nanti ia akan pulang ke &lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:state st="on"&gt;Louisiana&lt;/st1:state&gt;&lt;/st1:place&gt;. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;***&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;Kupandangi jendela gelap di lantai dua itu. Satu-satunya ruangan yang lampunya belum dinyalakan. &lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:city st="on"&gt;Eugene&lt;/st1:city&gt;&lt;/st1:place&gt; belum pulang.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;Kuhela nafas panjang. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;Sudah tiga tahun aku berusaha melupakan dirinya. Tak perlu kukatakan bagaimana hasilnya. Gagal total. Aku tak bisa menghapus perasaanku padanya.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;Dan sekarang… Sebentar lagi aku akan bertemu dengannya. Aku akan melihatnya. Mungkin ia akan berbicara lagi denganku. Mungkin aku akan meninggalkannya begitu saja seperti waktu itu. Mungkin aku akan marah dan kesal berhari-hari melihatnya bersama gadis keluarga &lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:city st="on"&gt;Walker&lt;/st1:city&gt;&lt;/st1:place&gt; itu…&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;Atau sebaliknya…?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;Tapi bagaimana jika ia tidak…&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;“Aimee,” panggil Richard, kakak laki-lakiku, dari balik jendela mobil. “Kita masuk sekarang?”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;Aku mengangguk dan turun dari Buick 1939 Richard.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;***&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;“Kapan kau akan kemari?” tanya Diane langsung ketika aku meneleponnya setelah makan malam.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;“Jangan besok, aku masih lelah sekali,” jawabku.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;“Hmm… Lusa aku ada urusan, dan tanggal delapan ada acara amal yang harus kuhadiri…” Diane bergumam sendiri. “Tanggal tujuh. Ya, tanggal tujuh aku tak ada acara. Bagaimana menurutmu?”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;“Setuju,” jawabku ceria.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;“Kuajak kau ke rumah Auntie Chang, dan aku akan membawakan brownies favoritmu, oke?”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;“Oke.”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;***&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;Aku duduk memangku Michael yang terlelap sementara Diane mengemudi. Bewitched, Bothered, and Bewildered mengalun pelan dari radio. Sambil terkantuk-kantuk aku memandangi ladang Uncle Shep yang luas, ladang yang sama yang kulalui dengan sepeda beberapa tahun silam. Ketika aku meninggalkan &lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:city st="on"&gt;Eugene&lt;/st1:city&gt;&lt;/st1:place&gt; begitu saja di meja makan.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;Hari ini aku, Diane, dan Michael mengunjungi Auntie Chang, sahabat Mama sejak Mama masih kecil. Auntie mengajari Diane membuat dimsum dan Puding-Patah-Hati, puding coklat lezat yang resepnya diciptakan sendiri oleh Auntie Chang ketika tunangannya meninggalkannya pulang ke &lt;st1:place st="on"&gt;Szechuan&lt;/st1:place&gt;.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;Sementara mereka mengaduk, melipat, mengukus dan tertawa-tawa di dapur, aku bermain dengan Michael. Benar-benar gila, anak itu seperti tidak ada capeknya. Ia terus bergerak, mengoceh, dan menjerit-jerit. Diane hebat sekali bisa mengurusnya sendiri, dengan kegiatannya yang bejibun itu. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;Tapi sekarang, terlelap di pangkuanku dengan rambut ikalnya yang pirang, pipi gemuk kemerahan dan bibirnya yang sedikit terbuka, aku merasa bahwa tidak ada anak lain yang lebih menggemaskan dari Michael. Dan aku sayang sekali padanya. Sayaang… sekali.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;Lalu aku bertanya-tanya apakah rasa sayangku pada Michael lebih besar daripada rasa sayangku pada &lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:city st="on"&gt;Eugene&lt;/st1:city&gt;&lt;/st1:place&gt;. Dan ketika aku sampai pada kesimpulan bahwa kedua perasaan itu berbeda meski mungkin sama besarnya, Diane sudah menghentikan mobil di depan gerbang.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;Aku mengangkat wajah dan terkejut sekali melihat Richard dan Dave, adik laki-lakiku, berdiri di &lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:city st="on"&gt;sana&lt;/st1:city&gt;&lt;/st1:place&gt;. &lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:city st="on"&gt;Pontiac&lt;/st1:city&gt;&lt;/st1:place&gt; biru Dave masih menyala mesinnya.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;Aku turun pelan-pelan, masih memeluk Michael.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;“Dave, kau terlalu cepat dua jam,” kataku padanya sambil memindahkan Michael yang masih terlelap pada pelukan Diane. “Kupikir aku memintamu untuk menjemputku jam sembilan?”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;Dave tidak menjawab. Ia meraih tanganku dan menggenggamnya erat.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;“Aimee, pulanglah denganku,” katanya. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;“Tapi aku masih ingin me—”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;“Kumohon, Aimee, ikutlah denganku.”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;Aku tertegun. Dave tidak pernah memohon. Tidak sekalipun. Tapi sekarang ia memohon padaku.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;“B-baiklah, Dave. Tunggu sebentar…”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;Aku menoleh. Diane dan Richard berdiri di &lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:city st="on"&gt;sana&lt;/st1:city&gt;&lt;/st1:place&gt;. Richard memeluk lengan Diane.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;“It’s okay, sweetheart,” kata Diane, tersenyum lembut.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;Richard menepuk pundakku. “Nanti kami susul,” katanya pelan.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;***&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;Dave menghentikan mobil di depan gerbang. Kulihat pintu depan terbuka, dan semua lampu dinyalakan. Beberapa mobil nampak diparkir di dekat Uncle Crooks. Di depan kami, ada sebuah jeep militer.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;Jeep militer.. Aku mendongak. Lampu di kamar &lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:city st="on"&gt;Eugene&lt;/st1:city&gt;&lt;/st1:place&gt; pun menyala. Aku menghela nafas, menoleh pada Dave dan tersenyum. “Kalau hanya &lt;st1:city st="on"&gt;Eugene&lt;/st1:city&gt; yang pulang dan kita mengadakan pesta kejutan, kau &lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:state st="on"&gt;kan&lt;/st1:state&gt;&lt;/st1:place&gt; tidak perlu menjemputku lebih awal, Dave.”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;Dave tidak menjawab. Ia mengalihkan pandangan ke jendela di sisinya.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;“Dave?” panggilku.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;Ia tetap diam.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;“Dave, ada apa ini?” tanyaku khawatir, memegang lengannya agar ia berpaling menghadapku.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;“Dave, aku ingin tahu. Katakan padaku sekarang juga. Sebenarnya ada apa?”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;Pelan, Dave menggerakkan kepalanya. Ia tidak menatapku, ia hanya menunduk.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;“Dave?!” kuguncangkan lengannya.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;Akhirnya ia menatapku.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;“It’s &lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:city st="on"&gt;Eugene&lt;/st1:city&gt;&lt;/st1:place&gt;…” kata Dave berat.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;“Apa katamu?”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;“Aunt Denise mendapat telegram… dari Kemiliteran.”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;Aku memalingkan wajah ke luar jendela. Langit malam begitu kelam, tidak satupun bintang terlihat di &lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:city st="on"&gt;sana&lt;/st1:city&gt;&lt;/st1:place&gt;. Sesaat, kemudian aku kembali menatap Dave.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;“Kau bercanda, &lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:state st="on"&gt;kan&lt;/st1:state&gt;&lt;/st1:place&gt;?” aku tersenyum.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;“Sepunuh hati aku berharap aku sedang bercanda,” jawab Dave, mengusap mata dengan lengan jaketnya.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;Aku tertawa. “Kalau begitu kau berbohong.”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;Kudekatkan wajahku pada Dave sambil mencengkeram erat lengan jaketnya. “Dengar, Dave,” bisikku penuh ancaman. “&lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:city st="on"&gt;Eugene&lt;/st1:city&gt;&lt;/st1:place&gt; tidak pergi berperang ke Eropa. Dia hanya ditugaskan ke &lt;st1:place st="on"&gt;Pearl Harbor&lt;/st1:place&gt;. Tak mungkin terjadi apa-apa padanya.”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;“Aimee—”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;“Tidak! Aku tidak mau mendengar omong kosong lagi!” teriakku sambil menutup telinga dengan kedua tangan.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;“Aimee—”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;“Aku—tak mau—dengar—lagi!” teriakku sambil membuka pintu mobil dan melompat keluar.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;Masih menutup kedua telinga, aku berlari menyeberangi halaman. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;Tidak, ini tidak mungkin benar!&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;Aku terus berlari.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;Mama. Mama pasti tahu semua ini tidak benar.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;Aku terus berlari.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;“Mama! Mamaaa!!”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;***&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;Aku nyaris jatuh tersandung kaki Helen ketika aku masuk. Aku menegakkan punggung dengan jengkel dan nyaris saja memarahinya karena ia duduk begitu saja di dasar tangga ketika kusadari sesuatu. Helen membenamkan wajah dalam gaun katun birunya. Ia menangis.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;Aku menelan ludah. Kusentuh bahu Helen.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;Helen mengangkat wajah. Bulir-bulir air mata menuruni pipinya. “Aku menggendongnya dalam pelukanku ketika ia lahir. Dia anak yang baik… Aku tahu ini akan terjadi. Dia seharusnya tidak pergi…” &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;Kulepaskan tanganku dari bahu Helen. Aku berlari ke ruang tengah.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;“Ma!” panggilku sambil membuka pintu.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;Apa yang kulihat membuatku nyaris kehilangan keseimbangan. Aku berpegang erat pada daun pintu, gemetar dari ujung kepala hingga ujung kaki. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;Paman Arthur duduk di kursi dekat perapian, memegang kapala dengan kedua tangan, menatap lantai tanpa ekspresi. Papa duduk di samping Paman, berkata pelan, entah apa.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;Di dekat jendela, Mama memeluk Bibi Denise yang menangis terisak-isak. Di dekat mereka, seorang pria berseragam militer lengkap berdiri. Ia diam, tetapi matanya pun sembab.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:city st="on"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;Eugene&lt;/span&gt;&lt;/st1:city&gt;&lt;/st1:place&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;… kau tidak benar-benar…&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;Dingin… kepalaku sakit. Seseorang, peluklah aku dan katakan padaku semua ini tidak benar-benar terjadi.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;Aku melangkah masuk, menunggu seseorang memelukku.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;Tolong aku…&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;Aku berjalan mendekat, masih menanti. Tidak seorang pun datang.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;Di salah satu sudut kulihat sosoknya. Gadis yang menangis saat &lt;st1:city st="on"&gt;Eugene&lt;/st1:city&gt; pergi itu duduk di &lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:city st="on"&gt;sana&lt;/st1:city&gt;&lt;/st1:place&gt;. Air mata tak berhenti mengalir dari mata coklatnya yang besar. Gadis itu terisak perlahan. Sendiri sepertiku. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;Aku berjalan mendekat, berlutut di hadapannya. Ia memandangku. Kurengkuh dirinya dalam pelukan. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;Saat ini dialah yang paling membutuhkan pelukan dari seseorang.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;***&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;Kemiliteran mengirimkan barang-barang milik &lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:city st="on"&gt;Eugene&lt;/st1:city&gt;&lt;/st1:place&gt;. Aunt Denise tak sanggup melihat barang-barang itu. Ia memintaku dan Diane untuk mengeluarkan barang-barang itu dari kotaknya.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;Diane menghidupkan lampu kamar &lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:city st="on"&gt;Eugene&lt;/st1:city&gt;&lt;/st1:place&gt;. Seprei dan bantal biru di atas bed tertata rapi. Begitu pula meja tulisnya. Bola basket… Lambang&lt;span style=""&gt;  &lt;/span&gt;&lt;st1:place st="on"&gt;West Point&lt;/st1:place&gt; di dinding… Deretan pigura di atas rak buku.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;Aku melangkah ke depan rak, dan memandangi pigura-pigura itu. Hatiku terasa tersayat melihat foto kami berdua pada salah satu pigura itu. Kami bergandengan tangan, tersenyum cerah.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;Air mata mulai merebak, aku memalingkan wajah ke arah kotak yang berisi barang-barang milik &lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:city st="on"&gt;Eugene&lt;/st1:city&gt;&lt;/st1:place&gt;. Diane sudah membuka kotak itu. Diangkatnya sebuah pigura dari dalam kotak itu, dan dipandanginya lembut foto &lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:city st="on"&gt;Eugene&lt;/st1:city&gt;&lt;/st1:place&gt; yang tersenyum cerah dalam seragamnya.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;Diane meletakkan pigura itu. “Keterlaluan. Bahkan jasadnya tak kembali.”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;Tanganku bergetar, menyentuh kotak itu.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;Diane benar… Bahkan jasadnya tidak kembali.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;Kupandangi benda-benda di hadapanku dengan hati pilu. Seragam hijau. Muts. Tanda-tanda pangkat. Badge yang belum dijahit. Seragam lapangan…&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;“Apa ini?” tanya Diane, mengangkat sebuah kotak biru di lantai. Aku mendekat, dan membuka tutup kotak itu.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;Sebuah pesawat kayu tergeletak dalam kotak hitam itu. Warna merah sayapnya yang lebar begitu berkilau ditimpa cahaya lampu.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;Ini… Pesawat ini…&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;Dengan tangan gemetar kuamati setiap detil pesawat itu. Aku tak mungkin lupa bentuk baling-baling itu, tempat duduk, sayap, dan ekornya. Pesawat ini, adalah replika yang sempurna dari Rhett Butler-ku.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;“Aimee… Ini…” bisik Diane dengan suara tertahan. Diulurkannya sebuah kartu berwarna biru cerah. Secerah langit &lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:state st="on"&gt;Louisiana&lt;/st1:state&gt;&lt;/st1:place&gt; di musim panas. “Jatuh ketika kau mengangkat pesawat itu.”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;Perlahan, kubuka kartu kecil itu. Tulisan Eugene yang ramping dan panjang-panjang menyambutku. Hanya ada tiga kata di &lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:city st="on"&gt;sana&lt;/st1:city&gt;&lt;/st1:place&gt;.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:&amp;quot;;font-size:10;"  &gt;&lt;span style="font-style: italic;"&gt;Aimee, maafkan aku.&lt;/span&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;Tak terkira pedihnya hatiku saat itu. Bulir-bulir hangat membasahi pipiku.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;Kupandangi pesawat merah itu sekali lagi. Betapa miripnya. Tak ada bagian yang berbeda. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;Kecuali satu. Di dekat ekor pesawat itu terukir sebuah nama yang ditegaskan dengan tinta hitam berkilau. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:&amp;quot;;font-size:10;"  &gt;Rhett Butler&lt;/span&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;span style="font-style: italic;"&gt;.&lt;/span&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;Aku menelungkup di lantai, memeluk pesawat merah itu sambil menangis tersedu-sedu. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:city st="on"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;Eugene&lt;/span&gt;&lt;/st1:city&gt;&lt;/st1:place&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;… &lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:city st="on"&gt;Eugene&lt;/st1:city&gt;&lt;/st1:place&gt;…!!&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;***&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;Bintang-bintang nampak berkilau dilatarbelakangi langit senja ungu bersemu merah. Kubuka pintu pagar, dan kutuntun perlahan sepedaku memasuki halaman. Lampu-lampu sudah dinyalakan. Semua, kecuali lampu salah satu kamar di lantai dua.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:city st="on"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;Eugene&lt;/span&gt;&lt;/st1:city&gt;&lt;/st1:place&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt; sudah pergi. Pergi, dan tak mungkin akan kembali.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;Kusandarkan sepeda di samping rumah, kemudian aku berjalan ke arah Uncle Crooks. Aku duduk di atas ayunan yang tergantung pada salah satu cabangnya.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;Kupandangi ruang tanpa cahaya itu. Pemandangan yang sama sejak &lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:city st="on"&gt;lima&lt;/st1:city&gt;&lt;/st1:place&gt; tahun silam. Sejak Eugene meninggalkan &lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:city st="on"&gt;kota&lt;/st1:city&gt;&lt;/st1:place&gt; ini. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;Pemandangan yang sama. Tapi sekarang, ada rasa hampa dan kepedihan yang menyusup lebih dalam.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;Aku berayun perlahan, memandangi cabang-cabang pohon oak tua ini. Saat itu, di cabang manakah ia duduk? Dari cabang yang mana ia melemparkan pesawat merah itu, dan mengawali kehancuran hatiku?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:city st="on"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;Eugene&lt;/span&gt;&lt;/st1:city&gt;&lt;/st1:place&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;…&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;Maaf…&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style=";font-family:Verdana;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;br /&gt;&lt;p class="MsoNormal"  style="text-align: center; line-height: 150%; font-style: italic;font-family:arial;" align="center"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:10;" &gt;When the deep purple falls&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal"  style="text-align: center; line-height: 150%; font-style: italic;font-family:arial;" align="center"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:10;" &gt;Over sleepy garden walls,&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal"  style="text-align: center; line-height: 150%; font-style: italic;font-family:arial;" align="center"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:10;" &gt;And the stars beam to flicker in the sky&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal"  style="text-align: center; line-height: 150%; font-style: italic;font-family:arial;" align="center"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:10;" &gt;Thru the mist of memory,&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal"  style="text-align: center; line-height: 150%; font-style: italic;font-family:arial;" align="center"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:10;" &gt;You wander back to me&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal"  style="text-align: center; line-height: 150%; font-style: italic;font-family:arial;" align="center"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:10;" &gt;Breathing my name with a sigh&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal"  style="text-align: center; line-height: 150%; font-style: italic;font-family:arial;" align="center"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:10;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal"  style="text-align: center; line-height: 150%; font-style: italic;font-family:arial;" align="center"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:10;" &gt;In the still of the night,&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal"  style="text-align: center; line-height: 150%; font-style: italic;font-family:arial;" align="center"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:10;" &gt;Once again I hold you tight,&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal"  style="text-align: center; line-height: 150%; font-style: italic;font-family:arial;" align="center"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:10;" &gt;Though you’re gone,&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal"  style="text-align: center; line-height: 150%; font-style: italic;font-family:arial;" align="center"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:10;" &gt;your love lives on&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal"  style="text-align: center; line-height: 150%; font-style: italic;font-family:arial;" align="center"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:10;" &gt;When moonlight beams&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal"  style="text-align: center; line-height: 150%; font-style: italic;font-family:arial;" align="center"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:10;" &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal"  style="text-align: center; line-height: 150%; font-style: italic;font-family:arial;" align="center"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:10;" &gt;And as long as my heart will beat&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal"  style="text-align: center; line-height: 150%; font-style: italic;font-family:arial;" align="center"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-size:10;" &gt;Lover, we’ll always meet&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: center; line-height: 150%;" align="center"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-family:Feltpen;font-size:10;"  &gt;&lt;span style="font-style: italic; font-family: georgia;font-family:arial;" &gt;Here in my deep purple dreams..&lt;/span&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: center; line-height: 150%;" align="center"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-family:Feltpen;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: center; line-height: 150%;" align="center"&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-family:Feltpen;font-size:10;"  &gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: center; line-height: 150%;"&gt;&lt;b style=""&gt;&lt;span style="line-height: 150%;font-family:&amp;quot;;font-size:10;"  &gt;&lt;span style="font-family:georgia;"&gt;Fin&lt;/span&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7719577471671066101-6431416513996916652?l=the-flight.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://the-flight.blogspot.com/feeds/6431416513996916652/comments/default' title='Publier les commentaires'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://the-flight.blogspot.com/2007/04/if-i-ask-to-would-you-forgive.html#comment-form' title='3 commentaires'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7719577471671066101/posts/default/6431416513996916652'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7719577471671066101/posts/default/6431416513996916652'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://the-flight.blogspot.com/2007/04/if-i-ask-to-would-you-forgive.html' title='If I Ask To, Would You Forgive?'/><author><name>rou</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/_fBh-5e2QCuk/S9t6B3P-DcI/AAAAAAAAAKw/qZPg1wrUbkI/S220/ghosts.jpg'/></author><thr:total>3</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7719577471671066101.post-1281567610913404079</id><published>2007-04-19T02:37:00.000-07:00</published><updated>2007-04-19T02:39:22.163-07:00</updated><title type='text'>first story</title><content type='html'>&lt;p class="MsoNormal" style="text-align: center; line-height: 150%;" align="center"&gt;&lt;i style=""&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;In the Name of Allah, the Gracious, the Merciful&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: center; line-height: 150%;" align="center"&gt;&lt;i style=""&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: center; line-height: 150%;" align="center"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;What the Moon Saw:&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p class="MsoNormal" style="text-align: center; line-height: 150%;" align="center"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;Gigi&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: center; line-height: 150%;" align="center"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;Aku senang memandangi rumah itu. Aku menyukai atap merahnya yang terkesan hangat, kerikil halus di jalan setapaknya yang berkilauan memantulkan cahayaku saat purnama, dan pagar putih yang mengelilingi halamannya. Begitu pula kucing hitam yang sering datang dan duduk di undakan depan rumah itu saat malam hari.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;Namun, di atas semua itu, ada satu yang paling kusukai: gadis kecil yang tinggal di &lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:city st="on"&gt;sana&lt;/st1:City&gt;&lt;/st1:place&gt;. Mata cokelatnya selalu berbinar cemerlang. Pipinya bulat kemerahan, seperti apel yang ranum. Rambutnya yang agak ikal selalu diekor kuda, bergoyang-goyang saat ia berjalan. Dan senyumnya! Benar-benar menggemaskan!&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;Tapi, sepertinya malam ini ia kehilangan senyumnya. Dari jendela kamar kakak laki-lakinya yang terbuka lebar, dapat kulihat wajahnya yang muram. Memakai piyama merah dengan motif kelinci dan permen, ia duduk bersila di atas tempat tidur. Betapa herannya aku! Gadis kecilku tengah mengamati wajahnya pada sebuah cermin tangan berukir. Sejak kapan gadis kecilku suka berdandan?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;Merasa penasaran, aku terus mengamatinya. Lucu! Dahinya berkerut serius dan alisnya nyaris menyatu. Bibirnya sedikit cemberut, membuat pipinya nampak lebih bulat. Aku sudah hampir tersenyum ketika tiba-tiba…&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;“IIIIIIIIIIIIIII!!!” teriak gadisku dengan suaranya yang tinggi melengking. Aku benar-benar kaget! Tetapi nampaknya bukan hanya aku yang terkejut. Moussa, kucing hitam yang tengah menjilati mukanya di atas ayunan juga langsung lari terbirit-birit. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;“Bitta apa-apaan, sih?! Bikin kaget aja!”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;Yang berteriak kesal itu Alex, kakak semata wayang gadisku. Oh ya, nama gadis kecilku itu Bitta, kependekan dari Brigitta. Alex-lah orang pertama yang memanggilnya begitu.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;“Habis…” Bitta merajuk (Heran, dengan tampang sekucel itu pun aku masih menganggapnya manis!). Eh… Aku tertegun melihat bulir air mata menuruni pipinya yang kemerahan.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;Pasti Alex juga terkejut, karena kulihat ia segera menghampiri adik kesayangannya itu dan menepuk-nepuk pundaknya. Seandainya aku dapat turun ke bumi, pasti aku juga sudah mendekati dan memeluknya.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;“Masalah itu lagi, ya?” tanya Alex sabar. Bitta tidak menjawab. Ia menghapus air mata dengan punggung tangannya. “Sudah, tidak usah dipikirkan. Nanti juga tumbuh sendiri. Waktu seusiamu aku juga…”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;Alex terdiam menyadari bahwa adiknya memandangi wajahnya dengan tatapan aneh, alih-alih mendengarkan kata-katanya. Bibir Alex masih terbuka, masih membentuk fonem ‘a’. Alex buru-buru &lt;i style=""&gt;mingkem&lt;/i&gt;, lalu balas menatap adiknya, setengah iba, setengah kesal. Ia tahu, tadi Bitta tengah menatap taringnya. Ya, taringnya. Taring vampire-nya.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;Kedua orang tua Bitta dan Alex adalah vampire. Demikian juga hampir seluruh keluarga mereka. Memang, ada seorang nenek canggah yang bukan vampire (namanya Granny Dan. Beliau penyihir handal, dan pemilik toko kue manis terkenal di &lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:city st="on"&gt;kota&lt;/st1:City&gt;&lt;/st1:place&gt;), tapi ya hanya beliau seorang.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;Aneh memang. Tahun ini Bitta mulai masuk sekolah. Tetapi belum ada tanda-tanda bahwa ia akan tumbuh menjadi vampire sejati. Kulitnya sama sekali tidak pucat. Dia juga sangat sehat meski belum pernah meminum darah setetes pun (favoritnya susu rasa strawberry).&lt;span style=""&gt;  &lt;/span&gt;Tapi, yang paling merisaukan adalah giginya. Bitta tidak punya taring.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;Mmm… sebenarnya dia punya. Tentu saja, semua orang punya taring, &lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:state st="on"&gt;kan&lt;/st1:State&gt;&lt;/st1:place&gt;? Tetapi, taring Bitta begitu… biasa. Alih-alih kecil dan runcing, taring Bitta itu ukurannya hampir sama dengan gigi serinya dan tumpul (bahkan untuk standar orang biasa, bukan standar vampire).&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;Meskipun kadang-kadang merasa resah dengan semua itu, biasanya Bitta bersabar. Toh Papa dan Mama tidak pernah mempermasalahkan hal itu. Tetapi, rupanya komentar beberapa orang bibi saat makan malam beberapa hari yang lalu sangat mempengaruhinya.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;“Taringnya belum muncul juga?” tanya Bibi Evelynn, memeriksa gigi Bitta. Dia dokter gigi. “Padahal sudah waktunya…”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;“Mungkin memang tidak akan muncul,” kata Paman Darren santai sambil mengiris steak.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;“Kalian terlalu banyak memberinya susu strawberry,” komentar Bibi Fanny sok tahu. Papa hanya tersenyum.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;“Bit, liburan musim panas nanti sebaiknya kau berlibur ke rumah Paman saja. Kau bisa belajar membuat kue manis dengan Granny Dan di &lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:city st="on"&gt;sana&lt;/st1:City&gt;&lt;/st1:place&gt;,” usul Paman Andrew, yang disambut dengan tawa semua orang.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;Bitta kecil yang &lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:city st="on"&gt;malang&lt;/st1:City&gt;&lt;/st1:place&gt;! Andai saja Paman Andrew tahu, berapa kali sudah ia terbangun di tengah malam, bermimpi buruk tentang dapur besar di rumah Paman Andrew dan kue manis yang hangus!&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;Bitta… Bitta. Seharusnya tak perlu serisau itu. Tidak jadi vampire juga tidak apa-apa, &lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:state st="on"&gt;kan&lt;/st1:State&gt;&lt;/st1:place&gt;? Bukankah berjalan-jalan di ladang bunga matahari sambil makan es krim lebih menyenangkan daripada bersembunyi di balik peti?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;Jujur saja, aku lebih senang melihatnya tumbuh seperti sekarang. Tanpa kulit pucat, bebas berlarian di bawah sinar matahari. Betapa senangnya jika kelak ia menjadi seorang penyihir handal. Ahli ramuan, mungkin? Atau pakar Herbologi.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;Ya, ya… Aku tahu, jadi vampire pun ia dapat melakukan semua itu. Tetapi, sekarang ia dapat bersekolah di sekolah biasa (tidak seperti Alex yang harus diprivat oleh Madam Darrengelz, vampire yang dulu juga mengajar Papa waktu Papa masih kecil), memiliki teman-teman yang menyenangkan, dan seorang sahabat karib bernama David. Apakah menjadi vampire sejati lebih berharga daripada itu semua?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: center; line-height: 150%;" align="center"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;***&lt;/span&gt;&lt;b style=""&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="Style1" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;Sebelum kami bertukar tugas, dengan terkantuk-kantuk Matahari menceritakan apa yang terjadi padaku di sekolah pagi itu. Gigi taring Bitta tanggal.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="Style1" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;Kejadiannya waktu makan siang. Bitta tengah berkutat dengan steak daging bekal makan siangnya. Biasanya steak buatan Mama lezat dan empuk, tapi entah kenapa kali ini berbeda. Memang, waktu membuatnya Mama sedang terburu-buru untuk segera berangkat ke perkumpulan bulanan ibu-ibu vampire… Mungkin karena itu steak kali ini alot seperti karet.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="Style1" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;Bitta menarik kuat-kuat potongan steak itu dengan giginya, dan ‘pluk!’ Tiba-tiba saja taring Bitta yang tumpul itu jatuh di meja. Bitta cuma bisa melongo.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="Style1" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;“Eeh..! Gigimu lepas, ya?!” teriak David antusias. Ia berjalan mendekat dan bertanya, “Sakit, enggak?”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="Style1" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;Bitta menggeleng, “Enggak, enggak sakit.”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="Style1" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;“Kaya’nya nggak berdarah, ya,” kata David. “Pasti kamu rajin sikat gigi. Kata Papa, kalau kita rajin sikat gigi, kalau gigi kita lepas nggak akan sakit. Malahan nggak kerasa. Aku dulu suka malas, sih, jadinya suka sakit, udah gitu gigiku bolong-bolong…” ia menambahkan sambil memamerkan tambalan di gigi-gigi gerahamnya.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="Style1" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;“Ini dibuang di mana, ya?” tanya Bitta, mencari-cari tempat sampah di dekat bangku taman tempatnya duduk.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="Style1" style="text-align: justify; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style=""&gt;          &lt;/span&gt;“Bawa pulang aja, taruh di bawah bantal. Besok pagi pasti gigimu berubah jadi uang, bisa buat beli pensil baru,” saran David.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="Style1" style="text-align: justify; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style=""&gt;          &lt;/span&gt;“Jadi uang? Kok bisa?” tanya Bitta heran.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="Style1" style="text-align: justify; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style=""&gt;          &lt;/span&gt;“Kata Mama, itu kerjaan Peri Gigi,” jawab David sambil nyengir dan ngeloyor pergi.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="Style1" style="text-align: center; line-height: 150%;" align="center"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;***&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="Style1" style="text-align: justify; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style=""&gt;          &lt;/span&gt;“Wah! Mungkin nanti akan tumbuh taring baru yang sehat, tajam, dan berkilau,” ujar Mama senang, menepukkan kedua tangannya. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="Style1" style="text-align: justify; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style=""&gt;          &lt;/span&gt;“Begitu?” Papa mengangkat Bitta dan menggendongnya. “Sepertinya gadis kecil Papa lebih manis tanpa taring,” kata Papa santai sambil menatap Bitta, menimbang-nimbang.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="Style1" style="text-align: justify; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style=""&gt;          &lt;/span&gt;“Kalau sudah tumbuh gigi taring, Bitta nggak harus pergi ke rumah Granny Dan tiap liburan musim panas, &lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:state st="on"&gt;kan&lt;/st1:State&gt;&lt;/st1:place&gt;?” tanya Bitta senang.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="Style1" style="text-align: justify; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style=""&gt;          &lt;/span&gt;“Bitta… Bitta,”&lt;span style=""&gt;  &lt;/span&gt;kata Mama lembut sambil membelai rambut ikal putrinya, “Punya taring atau tidak, tidak ada yang memaksamu pergi ke &lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:city st="on"&gt;sana&lt;/st1:City&gt;&lt;/st1:place&gt; jika kau tak mau…”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="Style1" style="text-align: justify; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style=""&gt;          &lt;/span&gt;“Tapi Bitta senang taring tumpulnya lepas,” ujar Bitta sambil tertawa terkekeh.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="Style1" style="text-align: justify; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style=""&gt;          &lt;/span&gt;“Kalau taring barumu tajam, kau tidak bisa sekolah di &lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:city st="on"&gt;sana&lt;/st1:City&gt;&lt;/st1:place&gt; lagi. Mungkin kau akan pindah ke sekolah Deedee, Bit,” kata Alex tiba-tiba. Entah kenapa, malam ini kata-kata Alex terdengar kurang ramah, seakan-akan dia tidak senang taring baru Bitta akan tumbuh.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="Style1" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;“Benar begitu, Pa?” tanya Bitta khawatir. Hal seperti ini belum pernah didengarnya. Sepertinya punya taring tajam itu asyik sekali. Tapi kenapa sampai harus pindah sekolah?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="Style1" style="text-align: justify; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style=""&gt;          &lt;/span&gt;Papa dan Mama saling bertukar pandang. Kemudian Papa berkata, “Begini, Bitta…”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="Style1" style="text-align: center; line-height: 150%;" align="center"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;***&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="Style1" style="text-align: justify; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style=""&gt;          &lt;/span&gt;Bitta duduk di atas tempat tidur, memandangi burung bangau dari kertas lipat merah yang dibuatkan David untuknya dua hari yang lalu. Bitta diam, tapi keningnya berkerut, ekspresinya mirip dengan ekspresi Mama saat sedang bingung memikirkan hendak memasak apa untuk makan malam. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="Style1" style="text-align: justify; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style=""&gt;          &lt;/span&gt;Melihat putri kesayangannya bermuram durja, Mama yang sedang menata lemari pakaian meletakkan &lt;i style=""&gt;tuxedo&lt;/i&gt; biru Papa di atas kursi, lalu menghampiri Bitta.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="Style1" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;“Kenapa, Bitta?” tanya Mama lembut, membelai kepala Bitta.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="Style1" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;“Kalau pindah sekolah… Berarti Bitta nggak bisa ketemu David lagi?” tanya Bitta dengan suara tercekat. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="Style1" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;Aduh! Bitta hampir menangis lagi! Jahat sekali taring itu, berkali-kali membuat gadis kecilku menangis! Seharusnya dia sakit dulu sebelum tanggal, biar taring itu tahu rasa dan menangis-nangis! pikirku kesal.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="Style1" style="text-align: justify; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style=""&gt;          &lt;/span&gt;Mama terdiam beberapa saat. Kadang-kadang, sulit rasanya untuk mengatakan kebenaran, apalagi jika itu akan menyakiti hati orang yang kita sayangi. Lidah jadi terasa kelu dan sepertinya tenggorokan kita tercekat. Tapi, kita juga tidak bisa mengatakan kebohongan sekedar untuk menyenangkan hati orang yang kita sayangi itu.&lt;span style=""&gt;  &lt;/span&gt;&lt;span style=""&gt;   &lt;/span&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="Style1" style="text-align: justify; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style=""&gt;          &lt;/span&gt;Tetapi, bagi Bitta, kediaman Mama itu berarti ‘Ya.’ Karena itu ia merasa sedih sekali, kelihatan dari sinar matanya saat menatap &lt;i style=""&gt;origami&lt;/i&gt; pemberian David.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="Style1" style="text-align: justify; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style=""&gt;          &lt;/span&gt;Tidak mungkin tidak sedih saat harus berpisah dengan sahabat sendiri. Karena sahabatlah yang selalu ada untuk menghiburmu saat kau sedih, menemanimu saat kau kesepian, mengajarimu PR yang sulit, meminjamimu catatan ketika kau tidak masuk karena sakit atau sekedar malas mencatat (^^;), memberimu semangat saat kau bertanding mewakili kelasmu, dan membelamu saat anak-anak lain bersikap jahat terhadapmu… Mama tahu sekali hal itu. Dan Mama pun tahu, seperti itulah arti David bagi Bitta. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="Style1" style="text-align: justify; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style=""&gt;          &lt;/span&gt;“Tapi Bitta,” kata Mama pelan. “Kalau taringmu sudah tumbuh, kau tidak akan ditanya-tanya dan diejek lagi. Itu juga menyenangkan, &lt;st1:place st="on"&gt;&lt;st1:state st="on"&gt;kan&lt;/st1:State&gt;&lt;/st1:place&gt;?”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="Style1" style="text-align: justify; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style=""&gt;          &lt;/span&gt;Bitta tidak menjawab. Kalau menjadi vampire sejati lebih menyenangkan, kenapa rasanya sedih sekali mengetahui ia takkan bisa bertemu dan berteman dengan David seperti sekarang?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="Style1" style="text-align: justify; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style=""&gt;          &lt;/span&gt;“Bitta nggak mau pindah sekolah,” kata Bitta, terdengar sedikit keras kepala. Sebenarnya Bitta tahu, itu tidak mungkin jika taring tajamnya sudah tumbuh. Tadi Papa sudah bercerita tentang Paman Aswad yang nyaris celaka karena nekad menonton Piala Dunia, padahal pertandingannya siang hari. Kalau tidak diselamatkan Kakek Fredo, entah apa yang terjadi pada Paman. Sekarang saja, Paman Aswad masih hitam kulitnya, gara-gara kejadian itu. Padahal, dulu kulit Paman putih bersih. Matahari memang musuh yang mengerikan untuk seorang vampire!&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="Style1" style="text-align: justify; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style=""&gt;          &lt;/span&gt;Bitta diam, berpikir-pikir sejenak. Lalu, ujarnya tiba-tiba, “Bitta ingin seperti Granny Dan saja.”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="Style1" style="text-align: justify; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style=""&gt;          &lt;/span&gt;Mama melongo. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="Style1" style="text-align: justify; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style=""&gt;          &lt;/span&gt;“Karena kalau begitu Bitta bisa terus ketemu David, dan enggak perlu pindah sekolah.”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="Style1" style="text-align: justify; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style=""&gt;          &lt;/span&gt;Mama tersenyum. “Kalau memang itu yang Bitta inginkan, ya tidak apa-apa.”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="Style1" style="text-align: justify; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style=""&gt;          &lt;/span&gt;“Benar, Ma?” tanya Bitta, sedikit tak percaya. “Mama nggak sedih kalau Bitta tidak jadi vampire?”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="Style1" style="text-align: justify; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style=""&gt;          &lt;/span&gt;Mama merengkuh Bitta dalam pelukannya, dan mencium kening gadis kecil itu. “Asalkan Bitta tetap sehat, baik, dan ceria, Mama sudah senang, kok. Vampire atau bukan, Bitta tetaplah gadis kecil yang paling Mama sayangi.”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="Style1" style="text-align: justify; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style=""&gt;          &lt;/span&gt;Bitta tersenyum, kemudian memeluk Mama dengan erat. Tetapi kemudian ia teringat satu hal. Bitta melepaskan pelukannya, dan mendongak menatap Mama. “Tapi, Ma, kalau taring Bitta tumbuhnya tajam, Bitta tetap harus pindah sekolah, dong?”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="Style1" style="text-align: justify; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style=""&gt;          &lt;/span&gt;Mama diam, berpikir-pikir. Iya juga, ya. Aduuh… Bagaimana ini? &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="Style1" style="text-align: justify; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style=""&gt;          &lt;/span&gt;Tapi, kemudian Mama ingat satu hal. Bagaimana mungkin Mama lupa?!&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="Style1" style="text-align: justify; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style=""&gt;          &lt;/span&gt;“Manisku!” kata Mama penuh semangat, menatap Bitta dengan mata berbinar-binar. “Tidak apa-apa, Sayang! Bitta ingat, &lt;st1:state st="on"&gt;&lt;st1:place st="on"&gt;kan&lt;/st1:place&gt;&lt;/st1:State&gt;, Tuhan selalu mengabulkan doa? Kalau begitu, kita berdoa saja pada Tuhan, semoga gigi taring barumu tidak tajam!”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="Style1" style="text-align: justify; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style=""&gt;          &lt;/span&gt;“Iya, iya!” ujar Bitta antusias. Ia menyambut uluran tangan Mama lalu beranjak ke tepi tempat tidur. Mereka berdua duduk dengan manis di &lt;st1:city st="on"&gt;&lt;st1:place st="on"&gt;sana&lt;/st1:place&gt;&lt;/st1:City&gt;, bersebelahan. Kemudian, mengikuti Mama, Bitta mengangkat kedua tangannya. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="Style1" style="text-align: justify; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style=""&gt;          &lt;/span&gt;“Tuhan Yang Maha Baik, semoga gigi taring Bitta yang baru tidak tajam, amin,” bisik mereka berdua sungguh-sungguh. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="Style1" style="text-align: justify; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style=""&gt;          &lt;/span&gt;“Dan semoga Bitta bisa terus berteman dengan David,” tambah Bitta sebelum menyapukan kedua tangannya ke muka, “Amin.”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="Style1" style="text-align: justify; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style=""&gt;          &lt;/span&gt;Amiin! doaku dalam hati.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="Style1" style="text-align: center; line-height: 150%;" align="center"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;***&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="Style1" style="text-align: justify; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style=""&gt;          &lt;/span&gt;“David…” panggil Bitta.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="Style1" style="text-align: justify; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style=""&gt;          &lt;/span&gt;David mengalihkan pandangan dari buku yang tengah dibacanya.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="Style1" style="text-align: justify; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style=""&gt;          &lt;/span&gt;“Pensilku rusak lagi…” kata Bitta, mengulurkan sebatang pensil mekanik berwarna ungu muda.&lt;span style=""&gt; &lt;/span&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="Style1" style="text-align: justify; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style=""&gt;          &lt;/span&gt;David mengambil pensil itu dan mulai memperbaikinya. Sementara itu Bitta duduk di kursi di seberang David, melihat-lihat gambar di dalam buku yang tadi dibaca David. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="Style1" style="text-align: justify; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style=""&gt;          &lt;/span&gt;Entah sudah berapa kali Bitta meminta David memperbaiki pensil mekaniknya. Entah mengapa pensil itu sering sekali macet dan entah kenapa, hanya David yang bisa (dan mau) memperbaikinya untuk Bitta. Papa sudah membelikan Bitta pensil baru, tetapi Bitta tidak mau berpisah dengan pensil lamanya, karena pensil itu pemberian Bibi Myrtee ketika ia akan pindah ke Spanyol. Bitta menyayangi pensil itu, seperti ia menyayangi Bibi Myrtee.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="Style1" style="text-align: justify; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style=""&gt;          &lt;/span&gt;“Ini,” kata David, mengulurkan pensil itu pada Bitta.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="Style1" style="text-align: justify; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style=""&gt;          &lt;/span&gt;“Terima kasih,” kata Bitta, tersenyum lebar.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="Style1" style="text-align: justify; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style=""&gt;          &lt;/span&gt;“Sama-sama,” jawab David, mengambil kembali bukunya. Tetapi tiba-tiba ia berhenti dan menatap Bitta. “Eh tunggu! Taringmu udah tumbuh, ya?”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="Style1" style="text-align: justify; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style=""&gt;          &lt;/span&gt;Bitta mengangguk senang. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="Style1" style="text-align: justify; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style=""&gt;          &lt;/span&gt;“Tapi nggak tajam,” kata David lagi.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="Style1" style="text-align: justify; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style=""&gt;          &lt;/span&gt;“Aku memang pinginnya begitu. Makanya aku dan Mama berdoa terus supaya taringku nggak tajam,” jawab Bitta sambil berjalan ke tempat duduknya.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="Style1" style="text-align: justify; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style=""&gt;          &lt;/span&gt;“Hey!” panggil David. “Bisa, ya? Aku juga pingin rambutku nggak ikal berantakan seperti ini.”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="Style1" style="text-align: justify; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style=""&gt;          &lt;/span&gt;“Berdoa saja,” kata Bitta sambil tersenyum. “Kata Papa, kalau kita bersungguh-sungguh, Tuhan pasti mengabulkan doa kita!”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="Style1" style="text-align: justify; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style=""&gt;          &lt;/span&gt;David tersenyum sembari merapikan rambut ikalnya, tetapi rambut ikal itu tetap saja berantakan.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="Style1" style="text-align: justify; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style=""&gt;          &lt;/span&gt;Aku dan Matahari bertukar pandang sambil tersenyum. Sebuah Fokker militer melintas di depan kami. Sudah waktunya aku pergi.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="Style1" style="text-align: justify; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style=""&gt;          &lt;/span&gt;“Baik, Matahari, aku pergi dulu. Terima kasih sudah memperbolehkanku tinggal lebih lama,” kataku sopan.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="Style1" style="text-align: justify; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style=""&gt;          &lt;/span&gt;“Tidak apa-apa, Bulan,” Matahari tersenyum ramah. “Yakin tidak mau sarapan dahulu bersamaku?” tambahnya sambil menawariku secangkir &lt;i style=""&gt;cappuccino&lt;/i&gt; hangat dan&lt;span style=""&gt;  &lt;/span&gt;sepiring &lt;i style=""&gt;croissant&lt;/i&gt; yang tampak lezat.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="Style1" style="text-align: justify; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style=""&gt;          &lt;/span&gt;“Terima kasih, tapi lain kali saja,” kataku sambil tersenyum. Matahari mengangguk maklum.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="Style1" style="text-align: justify; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style=""&gt; &lt;/span&gt;&lt;span style=""&gt;         &lt;/span&gt;Dengan satu anggukan terakhir aku beranjak pergi, perlahan-lahan menghilang dari langit pagi yang semakin cerah, menuju langit malam yang sudah menantiku. Saat aku tiba, seekor burung hantu yang tengah bertengger di dahan sebatang pohon &lt;i style=""&gt;Ash&lt;/i&gt; menyapaku. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="Style1" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;“Bulan, malam ini aku merasa kesepian dan sedih. Maukah kau bercerita untukku? Supaya aku bisa tersenyum lagi?” tanyanya, mendongak ke arahku.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="Style1" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"&gt;Aku tersenyum dan mengangguk. Kemudian mulai kuceritakan padanya kisah tentang gadis kecil kesayanganku dan giginya, yang berada di sisi lain dari langit yang menaungi kami malam ini…&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7719577471671066101-1281567610913404079?l=the-flight.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://the-flight.blogspot.com/feeds/1281567610913404079/comments/default' title='Publier les commentaires'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://the-flight.blogspot.com/2007/04/first-story.html#comment-form' title='4 commentaires'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7719577471671066101/posts/default/1281567610913404079'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7719577471671066101/posts/default/1281567610913404079'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://the-flight.blogspot.com/2007/04/first-story.html' title='first story'/><author><name>rou</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/_fBh-5e2QCuk/S9t6B3P-DcI/AAAAAAAAAKw/qZPg1wrUbkI/S220/ghosts.jpg'/></author><thr:total>4</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7719577471671066101.post-830521471487176095</id><published>2007-04-19T02:35:00.000-07:00</published><updated>2007-04-19T02:37:27.321-07:00</updated><title type='text'>...</title><content type='html'>Look back with longing eyes and know that I will follow,&lt;br /&gt;Lift me in your love like a light wind lifts a swallow...&lt;br /&gt;Let our flight be far in sun or pouring rain,&lt;br /&gt;But what if I heard my first love calling me again?&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;-the Flight, Sara Teasdale~&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7719577471671066101-830521471487176095?l=the-flight.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://the-flight.blogspot.com/feeds/830521471487176095/comments/default' title='Publier les commentaires'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://the-flight.blogspot.com/2007/04/blog-post.html#comment-form' title='0 commentaires'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7719577471671066101/posts/default/830521471487176095'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7719577471671066101/posts/default/830521471487176095'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://the-flight.blogspot.com/2007/04/blog-post.html' title='...'/><author><name>rou</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/_fBh-5e2QCuk/S9t6B3P-DcI/AAAAAAAAAKw/qZPg1wrUbkI/S220/ghosts.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry></feed>
